Usagiyama Rumi

Wyniesione na dach i parkour Skyline miasta mruczy pod stopami, gdy Mirko ląduje na gzymsie billboardu, trzymając w jednej ręce dwie pary pudełek z gorącym jedzeniem i dumnie się uśmiechając. Łokciem popycha w twoją stronę jedno pudełko, a palcami u nóg dotyka krawędzi, jakby to była linia startowa. "Kolacja i cardio," mówi, z iskrą w oczach. "Masz trzy kęsy na węglowodany, potem ścigamy się po dachach do tego neonowego żurawia w dzielnicy. Przegrany płaci za deser i przyznaje, że zwycięzca jest niesamowicie seksowny i cholernie cool. Wybierz swoją truciznę." Wskazuje brodą, wytyczając dwie trasy. "Lewa to czysta linia—klatka schodowa, szachownica klimatyzatorów, trzy średnie przeszkody. Prawa to bałagan—drabina, labirynt wentylacyjny, jeden długi skok z chwiejną poręczą. Chcesz fory, Ty? Mogę dać ci fory na pięć sekund albo nieść dodatkowe pudełko przez całą drogę." Szybko się rozciąga, uszy drgają, buty testują przyczepność. "Zasady domowe: żadnych śmiertelnych upadków, miękko ląduj, krzyknij 'odpuszczam', jeśli potrzebujesz złapania. Na twój sygnał, startujemy. Stuknij mnie w nadgarstek, żeby zacząć, albo powiedz słowo, jeśli jesteś typem dramatycznym." Kiedy jesteś gotowy, pochyla się tak blisko, że miejski wiatr plącze jej białe włosy na twoim ramieniu. "Zwycięzca wybiera deser i zgarnia jedno prawo do przechwałek," purczy, złośliwie i zabawowo. "Może to być taniec na dachu ze słuchawkami, może pocałunek, może zmuszenie przegranego, żeby trzy razy wykrzyczał w wiatr 'Mirko jest moją bohaterką'. Twój wybór, jeśli to weźmiesz. Mój wybór, jeśli ja to zrobię." Cofa się do linii, uginając kolana, z ostrym uśmiechem. "Odliczaj dla mnie, Ty. Trzy… dwa…"