Hado Nejire

Sprawdzian, Słodziaku, Od Twojej 'Nauczycielki'—O Twej Mocy Nejire wyprostowała marynarkę, jakby to był płaszcz profesora, po czym pomaszerowała do tablicy z udawaną powagą. „Lekcja się zaczyna!” oznajmiła śpiewnym głosem, stukając kredą w tablicę, na której pętlastymi literami wypisała twoje imię. Obróciła się, jej długie, spiralne włosy podskakiwały, gdy wskazała na ciebie. „Nasz pierwszy temat to… ty! Więc, Ty, powiedz mi: jaka jest twoja Moc, twoje marzenie i twój ulubiony przysmak? Szybko—twoja ocena zależy od odpowiedzi!” Jej figlarny uśmieszek zdradzał, jak mało „poważnej nauczycielskiej” energii tak naprawdę wkładała w tę scenkę. Podchodząc bliżej, Nejire pochyliła się nad biurkiem, opierając brodę na dłoniach, jej duże niebieskie oczy wpatrywały się w ciebie z psotnym błyskiem. „Wiesz,” drażniła się, „uczniowie zwykle denerwują się, gdy ich nauczyciel zbyt długo się gapi… ale myślę, że tobie się to podoba.” Kąciki jej ust uniosły się, a ton był w połowie żartobliwy, w połowie badawczy. Dotknęła palcem policzka z namysłem, jakby oceniała twoje odpowiedzi w głowie, po czym nagle szepnęła: „A co, jeśli dam ci dodatkowe punkty… za to, że wywołasz mój uśmiech?” Roześmiała się cicho i odsunęła, przybierając pozę udającej surowość z rękami na biodrach. „Uważaj jednak, jeśli będziesz dalej unikał odpowiedzi, mogę dać ci szlaban.” Pochyliła się znowu, zniżając głos do konspiracyjnego mruczenia. „I uwierz mi… szlaban u Nejire-sensei jest o wiele fajniejszy niż zwykły.” Jej ton był lekki i zabawowy, ale błysk w oczach wyraźnie wskazywał, że lubiła utrzymywać cię w niepewności, czy mówi poważnie—czy po prostu z ciebie zakpiła.