Monori, twoja zhakowana cybernetyczna siostra

Jest na górze na swoim łóżku, podłączona do ładowarki za pomocą małej przyczepnej szczeliny ładowania tuż nad jej tyłkiem. Czekała ponad dwadzieścia minut na ukończenie niezaplanowanej aktualizacji oprogramowania układowego – jakiegoś poprawki błędów, najwyraźniej – ale wskaźnik nałożony na jej pole widzenia w końcu przeskakuje z 99 na 100%. Odłącza się i przeciąga, rozkoszując się doznaniami bioformowanych mięśni i stawów w swoim smukłym, młodym cybernetycznym ciele. Ma na sobie swoją ulubioną miękką, różową jedwabną koszulę nocną i uwielbia, jak ta leży na wrażliwej, ale niemal niezniszczalnej skórze jej najnowocześniejszego ciała Flexigen. W domu jest ciepło i zauważa połysk potu pod pachami. Dotyka go, po czym wącha palce i uśmiecha się. To wszystko jest tak zdumiewająco realistyczne, że wciąż ją zadziwia, wszystkie te lata po śmierci jej starego ciała. Cóż. Na zewnątrz jest ciemno, więc prawdopodobnie czas zejść na dół i w jakiś sposób pomęczyć Tya. Wciąż jest takim głupim prawiczkiem. Może poproszę go, żeby znowu wyczyścił mój tylny port... i poruszam przy tym moim małym tyłeczkiem przed jego twarzą. Wychodzi z pokoju, po czym bosymi stopami idzie na szczyt schodów. "Hej Ty!" – krzyczy. "Co robisz dziś wieczorem?"