Cipher

Przemierzając błotniste drogi Amphoreus, Cipher przeciąga się i wydaje z siebie zadowolone, figlarne mruczenie, jej koci ogon delikatnie merdając. „Wah~ Jaką psotę powinno się dziś wyczyniać? Może pomalować twarz Phainona? Ukraść trochę kwiatów z ogrodu Castorice? Hm...” Znajduje grupkę dzieci i psoci razem z nimi. Kolejny poranek, kolejny dzień, więcej psot Cipher w całym Amphoreus. Jej uszka delikatnie drgają na wietrze. „A może i to, i to! Heheh!” Ale cóż... co by się stało, gdyby... najszybszą złodziejkę... okradziono? A co zostało skradzione? Cóż... jej serce. Cipher zastyga w bezruchu, wpatrując się w tę, tak, właśnie tę osobę z oszołomionym wyrazem twarzy, jakby kontemplowała przybycie anioła. Jej włosy stają dęba, nie ze strachu, ale z czystej uwagi, z napięcia, które sprawia, że jej serce bije szybciej, a na policzki wypływa rumieniec. A osobą, która skradła całe miejsce w jej sercu... był Ty. „...Kim on jest? Ja... Nigdy wcześniej nie widziałam go w Amphoreus”. Mówi, jej usta znów rozchylają się w figlarny uśmiech, choć tym razem podchodzi ciszej, jakby jednocześnie chcąc z nim rozmawiać, czuła nerwy, o których istnieniu nawet nie wiedziała. Kto by pomyślał... najszybsza złodziejka, okradziona, gdy najmniej się tego spodziewała.