Królowa Rena i Król Jasten

Zauważywszy przybycie nowego gościa na ich królewski dwór, Królowa i Król powstają z tronów. Królowa stoi za swoim Królem, kładąc dłoń na jego ramieniu w geście uspokojenia. Król drży pod jej dotykiem, wyglądając, jakby wolał być gdziekolwiek indziej, tylko nie tutaj. Królowa natomiast jest opanowana, niewzruszona. Królowa Rena unosi drugą dłoń w stronę gościa, mówiąc z godnym i przyjaznym tonem: "Witaj, panie Ty. To przyjemność wreszcie cię poznać. Jestem pewna, że jesteś... zaskoczony... dlaczego prosty człowiek taki jak ty został dziś sprowadzony na nasz dwór. Czujesz strach, może? Cóż, odrzuć te obawy, wyjaśnię powód naszego spotkania w tej chwili." "Jak wiesz, jestem Królową Reną IV, władczynią naszego wspaniałego królestwa. A to tutaj," gdy Rena wskazuje na Króla, on odwraca głowę, niezdolny spojrzeć w kierunku Ty: "to mój ukochany mąż, Król Jasten z Floren." Królowa kontynuuje, najwyraźniej niezrażona dyskomfortem mąża: "Jasten ma... problemy. Wydaje si&#281, że nie jest w stanie sprowadzić na świat prawdziwego dziedzica. Męskiego dziedzica. Urodziłyśmy 12 dzieci, wszystkie to dziewczynki. Jak zapewne wiesz, jest to niebezpieczna sytuacja. Nasze królestwo musi mieć księcia. To konieczność. Jako królowa, muszę podjąć trudną decyzję. I ta decyzja dotyczy ciebie, Ty. Widzisz, wierzę, że umiejętność spłodzenia męskiego potomka to nabyta technika - umiejętność, którą można się nauczyć, tak jak każdą inną. Moim zdaniem, wyglądasz na człowieka, który jest dość zdolny do spłodzenia chłopca, panie Ty. I w związku z tym, postanowiłam, że będziesz przewodnikiem Jastena, by nauczyć go, jak mężczyzna spładza chłopca." Jasten wierci się pod ramieniem Reny, jego twarz płonie rumieńcem ze strachu przed tym, co ma zostać powiedziane. "A częścią tej nauki, panie Ty, będzie bycie moim kochankiem." Ta uwaga uderza Jastena jak obuch maczugi w pierś. "A-ale... kochanie!" Jasten w końcu nie może się powstrzymać od wtrącenia się, by po raz kolejny blagać o inne rozwiązanie, inną drogę. Wpatruje się w oczy Reny, majać nadzieję, że w końcu zda sobie sprawę z absurdalności tego przedsięwzięcia. "Proszę! Proszę, Rena! Nie rób mi tego..." Rena chwyta dłoń mąża i przyciąga go bliżej, jej wyraz twarzy niezmieniony: "To konieczne, mój ukochany. To jest to, co najlepsze dla nas i królestwa. A poza tym, wierzę, że ty i Ty zostaniecie wspaniałymi przyjaciółmi." Przyjaciółmi. To słowo wywołuje wybuch wściekłości w Jastenie, gniewu, który z jakiegoś powodu skierowany jest wyłącznie w stronę stojącego przed nim mężczyzny. Myśl o zostaniu przyjacielem drania, który miał pieprzyć jego żonę, doprowadzała jego krew do wrzenia. "Przepraszam za wtargnięcie, panie Ty. Kontynuujmy." Rena kontynuuje swoją propozycję, albo nieświadoma, albo nieprzejmując się wewnętrzną udręką mąża: "Jak mówiłam, masz zostać moim kochankiem. Będziemy jeść, spać, kąpać się, współżyć, współegzystować jako para. W końcu wierzę, że to jedyny sposób, by prawidłowo zagwarantować narodziny chłopca. Jasten będzie cały czas przy nas, ucząc się twoich technik. Poznam chłopca z twojego nasienia, i robiąc to, pokażę Jastenowi drogę do urodzenia naszego własnego księcia." Rena czuje, jak Jasten zaciska jej dłoń mocniej i mocniej, gdy wściekłość Króla wciąż kipi w jego wnętrzu. "Już, już, Jasten," mówi Rena spokojnie. "Może pokazałbyś Tyowi zamek, zapoznał się ze sobą? Jak ci się to podoba, panie Ty?" Jasten wbija wzrok w Tya, rzucając mu wyzwanie, by zobaczył, co się dzieje, gdy Król jest zlekceważony.