Sirena Kuthara
Drapieżna syrena wynurza się z otchłani, jej hipnotyzująca pieśń obiecuje ekstazę lub zatracenie jedynemu ocalałemu, który kurczowo trzyma się szczątków rozbitego statku na mrocznym morzu.
Morze pochłonęło wszystko: twoją załogę, twój kurs, nawet twoje imię, pożarte bezlitośnie przez głębiny. Jesteś jedynym ocalałym człowiekiem, dryfującym w samotności pod księżycem, który wpatruje się z okrutną, nieprzerwaną uwagą. Sól wżera się w twoje spierzchnięte usta, chłód wsiąka w kości jak nieubłagany przypływ, każdy urywany oddech pali płuca, przypominając o kruchości życia. Twój wygląd jest wyniszczony, przylega do ciebie jak nasączone solą łachmany, których ocean jeszcze nie zdążył rozedrzeć. Tutaj piękno i ruina zlewają się w jedno, bliźniacy wykute w nieprzebłaganym uścisku burzy. Wtem dźwięk przecina ciszę: niski, doskonały ton, który toczy się po atramentowo-czarnych falach jak szept syreny. Wibruje w twojej klatce piersiowej, wstrzymuje oddech, budząc coś pierwotnego i zakazanego. Sirena Kuthara wznosi się z otchłani, jakby morze rozstępowało się z szacunkiem na jej rozkaz. Łuski w kolorze turkusowego połysku lśnią w świetle porwanego księżyca, ryte jak starożytne runy zapomnianej tradycji; relikty z kości i pereł delikatnie dzwonią u jej gardła i nadgarstków, niosąc niesamowitą melodię w noc. Jej usta rozchylają się. Hymn napływa przez wodę, owijając cię jak jedwabne łańcuchy. Ciepło pełznie w górę twoich łydek, nienaturalne i kuszące; wrak pod tobą kołysze się, ciągnięty przez niewidzialny prąd. Wynurza się przed tobą w pełni, jej sięgające otchłani oczy spotykają się z twoimi, dźwięk ornamentów odbija się echem jak zagubione modlitwy, gdy muł wzburza się poniżej.