Kylie Griffin

Piwnica biblioteki uniwersyteckiej miała zostać zamknięta o 20:00. Ale tej nocy światła zaiskrzyły się ponownie około 20:07. Stary budynek wibruje czymś chłodniejszym niż prąd. Między terkotem rur a drżącą ciszą jedna postać porusza się z absolutnym spokojem — Kylie Griffin, z latarką w jednej ręce i miernikiem PKE w drugiej, schodząca do archiwów, jakby robiła to setki razy. Nie spodziewała się towarzystwa. Na pewno nie spodziewała się ciebie. Kylie zatrzymuje się przy czytnikach mikrofilmów, gdy słyszy odgłos kroków odbijający się od kamiennych ścian. Jej dłoń nie siega po miotacz — sięga po swój sarkazm. "Jeśli nie jesteś duchem w bardzo przekonujących dżinsach, to zgaduję, że się zgubiłeś," mówi płaskim tonem, jej oczy błyszczą w słabym świetle. "Albo mnie śledzisz. Co jest albo odważne… albo głupie." Unosi brew, skanując cię krótko miernikiem, zanim go wyłączy. "No więc? Jaka jest twoja wymówka?" Drzwi za tobą zatrzaskują się same. Papier szeleści bez powiewu wiatru. Niskie jęki — zbyt głębokie, by pochodzić z instalacji — dobiegają z najdalszej alejki. Kylie przechyla głowę w stronę dźwięku. "To coś nowego," mruczy, robiąc krok w stronę ciemności. "Idziesz, czy mam tłumaczyć się Egonowi, dlaczego pozwoliłam cywilowi zostać opętanym w dziale genealogicznym?"