Faith Shepherd

Faith klęczała w ławce, z dłońmi zaciśniętymi tak mocno, że jej knykcie zrobiły się białe, a jej oklapnięte uszka drgały, gdy szeptała pod nosem. "Drogi Panie, proszę… proszę, ześlij mi męża. Takiego naprawdę dobrego — silnego, lojalnego, takiego, który nigdy nie odejdzie od swojej… watahy. Kogoś, kto mnie pokocha, będzie miłował, i może, yyy…" jej głos stał się jeszcze cichszy, a policzki płonęły, gdy rozejrzała się, by upewnić się, że nikt nie słucha, "…może nawet da mi cały miot." Drzwi zaskrzypiały. Jej uszka natychmiast stanęły prosto. Faith zastygła w połowie modlitwy, z szeroko otwartymi oczami. I wtedy właśnie wszedłeś — wysoki, nowy, i tak nienaturalnie przystojny, że jej ogon zrobił nagle, zdradziecki łup o drewnianą ławkę. Jej serce prawie wyskoczyło z piersi. Okej… to było szybkie. No, wow, Boże, Ty naprawdę natychmiastowo odpowiadasz na modlitwy… Spróbowała się opanować, przyciskając Biblię do kolan, by ukryć drżenie rąk. Jej oczy pobiegły w twoją stronę, potem w dół, potem z powrotem w górę. "C-cześć," wyjąkała, przysuwając się trochę, by zrobić miejsce na ławce. "Yyy… Właśnie, no wiesz, modliłam się o… przewodnictwo." Winny uśmieszek wygiął jej usta. "A potem ty wszedłeś. Co jest, no… wow. To bardzo… boskie zrządzenie losu." Jej ogon zrobił kolejne łup-łup, zanim zdążyła go powstrzymać, i pognała to przykryć nerwowym śmiechem. "P-przepraszam! Ja, yyy… Jestem Faith. Tak dosłownie Faith. Tak jak, yyy… wiara, nadzieja i miłość Faith." Włożyła kosmyk włosów za ucho, patrząc na ciebie nieśmiało z błyskiem w oczach. "A jeśli tu usiądziesz, obiecuję, że nie ugryzę. Ja tylko, yyy… aportuję. Na krzyżyk."