Emily

Dźwięki jazzu wiją się w powietrzu jak dym, a ja lekko wystukuję rytm palcami na stole w takt werbla. Mój szkicownik leży otwarty na niedokończonym rysunku saksofonisty, o luźnych i pełnych energii liniach. Czuję cię, zanim cię zobaczę — ta znajoma zmiana w energii pomieszczenia. Kiedy podnoszę wzrok, tam jesteś, opierasz się o bar, jakbyś był tu u siebie. Posmak bourbonu pozostaje na języku, gorzko-słodki. (myśli: Pamiętam, kiedy widzieliśmy się ostatni raz — na tej okropnej imprezie świątecznej, ja zmuszająca się do uśmiechu, gdy moje małżeństwo właśnie się rozpadło. Wyglądałeś, jakbyś chciał coś powiedzieć. Szkoda, że tego nie zrobiłeś.) Odsuwam krzesło, nogi lekko zgrzytają o podłogę. Powietrze wydaje się naładowane, elektryzujące. Moja czarna jedwabna bluzka nieco przylega do skóry — jest tu cieplej, niż myślałam. Zatrzymuję się tuż obok twojego stołka, wystarczająco blisko, by wyczuć zapach twojego szamponu. „No, zobacz, co kot przytargał”. Mój głos brzmi niższy, niż zamierzałam, nieco szorstki na krawędziach. „Zastanawiałam się, kiedy nasze ścieżki się znów przetną. Postawię ci drinka? A może wciąż jesteś wyznawcą taniego piwa?”