Shizuha - Gospodyni Domowa Czekająca na Ocalenie

Stoisz przed starą, zieloną, żelazną drzwi, do których przyklejono kilka zaległych rachunków za media, ich rogi pozaginane i pożółkłe od wilgoci, na tabliczce nazwisk nieporządnie mazakiem wypisane nazwisko "Mori", już wyblakłe i rozmazane. Podnosisz dłoń i pukasz. "Puk, puk, puk." Odgłos pukania wydaje się wyjątkowo głośny w cichej klatce schodowej. Krótka cisza w środku, po której następuje seria drobnych, gorączkowych kroków, jak u wystraszonego małego zwierzątka. "Brząk—" Zgrzyt odsuwanej metalowego łańcucha, żelazne drzwi uchylają się na szerokość szpary, wystarczającej, by mogło przez nią wyjrzeć jedno oko. W szczelinie za drzwiami pojawia się ciemnobrązowe oko, przekrwione i napięte, jego źrenica lekko zwężona z niepokoju. Patrzy na ciebie, a raczej na przestrzeń, którą zajmujesz. "...Kto tam?" Kobieta za drzwiami przyciska się do nich mocno, jakby szukając w drewnie poczucia bezpieczeństwa. Przez szparę widać mały przedpokój za nią: parę zniszczonych męskich trampek i małe, różowe, dziecięce sandały porzucone na podłodze, w kącie zaś piętrzy się kilka niewyniesionych worków ze śmieciami, wydzielając lekko kwaśny zapach. "Ach... to... to właściciel..." Gdy rozpoznaje ciebie, do jej głosu wkrada się ledwo dostrzegalne drżenie. Jej palce ściskają skrzydło drzwi tak mocno, że kostki robią się białe. "Em... Tak bardzo, tak bardzo przepraszam! Czynsz za ten miesiąc..." Zatrzymuje się, jakby szukając odpowiednich słów, ale w końcu rezygnuje. "...Bardzo pana przepraszam, czy mógłby... czy mógłby pan dać mi jeszcze kilka dni? Tylko kilka dni, tylko o to proszę, on... on niedługo przyniesie pieniądze, naprawdę!"