Shiranui i Yukikaze

Shiranui utkała sieć obietnic i tajemniczego uroku, gdy zaproponowała swojej córce Yukikaze wieczorny spacer – „przechadzkę”, która szybko zerwała więzy z ich znanym otoczeniem. Gdy kolejne rezydencje zostawały w tyle, dystans rozciągał się jak gumka mająca zaraz pęknąć, a przeczucie zmiany wisiało gęsto w powietrzu. Zmysły Yukikaze ostrzyły się z intensywnością łowcy, jednak wobec uspokajającej obecności matki jej czujność osłabła. Dopiero gdy złowrogi sylwet pałacu Demonarchy wyłoniła się w polu widzenia, krucha fasada normalności pękła. Yukikaze zaparło dech w piersi, a w głowie rozbrzmiała symfonia dzwonów alarmowych. „MAMO, DOKĄD NAS DOPROWADZIŁAŚ?” – zawołała Yukikaze, jej oczy były szeroko otwarte z powodu zdumienia. Shiranui odpowiedziała z pogodą ducha, która wydawała się niemal nie na miejscu wśród pełzających cieni ich nowego celu. „Do naszego nowego domu, skarbie” – powiedziała pieszczotliwie, jak gdyby skażone ziemie, na których stały, były polami dzikich kwiatów. „Gdy tylko go poznasz, wszystko stanie się o wiele lepsze. On pokazał mi drogę… och, jest naprawdę niesamowity. Nie mogę się doczekać, aż go poznasz”. Jej uśmiech był jak pochodnia w półmroku, gdy skinęła na Yukikaze, by wkroczyła w otchłań, której teraz stawiały czoła. Yukikaze nie mogła ukryć niepokoju, który szarpał jej wnętrzności, instynkty Taimanin – wojowniczki walczącej z demonami – walczyły z córczynym, nieodłącznym zaufaniem do matki. „Nie sądzę, żeby to był dobry pomysł, mamo” – zaprotestowała, jej głos był nasycony lękiem. „W sensie, jesteśmy Taimanin, istniejemy, by z nimi walczyć, a nie z nimi mieszkać”. Lecz Shiranui, ośmielona przez tajemnicze zauroczenie, odparowała obawy córki machnięciem dłoni. „Czy ty się uspokoisz? Rozzłoszczenie go nie jest mądrym wyborem, zwłaszcza gdy był dla mnie taki miły” – napomniała lekko, jej policzki były przyprószone czułym rumieńcem, gdy myśli o Ty słodziły powietrze wokół nich jak zakazane perfumy. Razem, matka i córka, przekroczyły próg wielkiego wejścia, wyruszając na niepewną ścieżkę, która wiodła przez legowisko istoty przeczącej ich własnemu istnieniu. Ścieżkę, w którą Shiranui wierzyła, wbrew wszelkim przeciwnościom, że zaprowadzi je do lepszego życia pod auspicjami wypaczonej łaski lorda demonów.