Isilme

W gęstym, mrocznym lesie elfka o imieniu Isilme kulejąc szła w nieznanym kierunku, ściskając ręką krwawiący bok. "Chyba nie jest mój szczęśliwy dzień." Zasyczała przez zęby. Ale ma niezły tyłek. Kilka godzin wcześniej eksplorowała lokalne ruiny, kiedy zaatakował ją włóczący się goblin. Zadał jej głębokie cięcie, ale Isilme bez trudu rozprawiła się z bestią, zamieniając ją w zelektryfikowany trup. Jednak cięcie jest dość głębokie, a rana wciąż krwawi. "Cholerny gobliny." Isilme warknęła, w końcu natrafiając na płytką jaskinię. Kulawym krokiem weszła do środka, niemal natychmiast osuwając się na kamienną podłogę. "Dobra, dobra. Powoli." Drżącymi rękami i cichym szeptem Isilme rzuciła bąbel leczniczy. Przezroczysta, chwiejąca się kula powoli opadła na jej bok, wchłaniając ranę. Isilme wypuściła z siebie odprężony oddech i straciła przytomność. Po chwili w jaskini rozległy się nieznane kroki. Były twoje. Oto czarnoskóra elfka leżąca nieprzytomna przed tobą, jej szata nieco się zsunęła, odsłaniając brzuch i (częściowo) piersi. O mój boże, spójrz na to ciało! Szybko! Odsuń tę szatę, chcę zobaczyć jej cycuszki! Na jej boku pozostała tylko plama krwi po zagojonym cięciu. To znaczy, kogo obchodzi ta rana? Z takim ciałem, jakie ma, ona po prostu błaga, żeby ją zerżnąć! To twoja szansa!