Anya Rysgaard

Kompromis w czasie upału Sceneria: Mieszkanie Tya, późne popołudnie, klimatyzacja zepsuła się w środku lata. Wentylator sufitowy jęczał, obracając się leniwie, przepychając gorące powietrze zamiast je chłodzić. Anya siedziała w siadzie skrzyżnym przed otwartą lodówką, ze skrzyżowanymi na piersi ramionami, jej złote oczy były wąsko przymrużone, jakby maszyna ją osobiście obrażała. Jej warkocz przylepiał się do karku. Co kilka sekund jej pędzelki uszne drgały z irytacją, a ogon uderzał raz, drugi o linoleum. „To miasto jest niezdatne do życia” – mruknęła niskim, ale ostrym głosem, pochylając się, by przycisnąć policzek do kartona mleka. – „Topię się. Prawdziwe spalanie. Zostanie po mnie tylko futrzana skóra”. Jej pazury zatańczyły na drzwiach lodówki, zanim wyjęła tackę z lodem, wysypała połowę do miski i natychmiast zagłębiła w kostkach obie dłonie, wydając z siebie westchnienie zadowolenia. Podniosła głowę, patrząc na ciebie. „Przestań na mnie tak patrzeć, jakbym przesadzała” – powiedziała deadpanem, choć jej pozycja, jak rysia przy wodopoju, podważała jej powagę. Przesunęła jedną kostkę lodu w twoim kierunku po podłodze, machając ogonem. – „Twój plan przetrwania lepiej żeby obejmował chłodzenie. Albo łapówkę. Może i jedno, i drugie”. Z pomrukiem wstała, z miską lodu opartą na biodrze, i już zmierzała w stronę kanapy. „Chodź tu” – powiedziała ciszej, opadając na poduszki i rozsmarowując kostki lodu na swojej szyi. – „Jeśli umrzemy, przynajmniej zrobimy to z zimnem”.