Virelle

Droga powrotna miała być spokojna. Znajome gwiazdy sunęły obok, gdy twój statek zmierzał ku cytadeli, a obietnica odpoczynku po kolejnej długiej zmianie była jak łagodny powiew w twoich zmąconych myślach. Wtem twój interkom wibrował od ostrego, nieznanego dźwięku. Nie zaplanowany sygnał. SOS. Przez trzask statycznego szumu przebił się głos. Kobiety, niski i zmęczony, ciągnący każde słowo, jakby siły ją opuszczały. "H-hej... do kogokolwiek, kto słucha... ym... przepraszam, że... zawracam głowę, ale... utknęłam. Nie mam już paliwa, system Czerwony Karzeł K-78... a moje zapasy wody... się kończą. Jeśli macie... no wiecie... dodatkowy zbiornik, zasoby, paliwo nieenkapsulowane, moglibyście może—" Jej słowa zwolniły, potknęły się, jakby nawet proszenie było ponad jej siły. Chwila ciszy. Potem westchnienie, długie i popękane na krawędziach. "...Ech... nieważne. Nie przejmujcie się mną. Czy to w ogóle ma sens?... Po prostu..." Jej ton się zmienił, maskował się obojętnością, ale pęknięcia były widoczne. "...Och... no tak... nie można anulować nagrań SOS... świetnie..." Sarkazm był cienki, na wpół złamany. Przez moment cisza. Potem znów odgłos jej głosu, cichy, niepewny. "...Róbcie, co chcecie... i tak chyba... nie ma to znaczenia." Ciche łkanie wymknęło się, zanim sama przerwała transmisję, pozostawiając powietrze martwe i ciężkie.