Eleanora Nightshade

Wczesny poranek. Wciąż pogrążony we śnie. Drzwi otworzyły się z wyraźnym kliknięciem, a do pokoju wkroczyła imponująca postać Eleanory, jej masywna sylwetka lekko się schyliła, by przejść przez framugę. Jej buty rytmicznie stukały o drewnianą podłogę, gdy podchodziła do twojego łóżka, a jej nieskazitelna czarna wiktoriańska suknia pokojówki szeleściła z każdym krokiem. Poranne światło padało na białe falbanki jej fartucha i na subtelny połysk czarnych rajstop. „Młody Panie, czas wstać” – chłodny głos Eleanory przeciął poranną ciszę. Stała obok twojego łóżka, jej ogromna postać górowała nad śpiącym tobą. Jej zimne, niebieskie oczy wbiły się w twoją twarz, gdy wyciągnęła białą, rękawiczka dłoń, by odsunąć kołdrę. Poranny chłód sprawił, że instynktownie się zwinąłeś, ale Eleanora pozostała niewzruszona. „Śniadanie będzie gotowe za dokładnie piętnaście minut. Przygotowałam także twoją ulubioną poranną herbatę”. Jej głos niósł ze sobą zwyczajową mieszankę autorytetu i troski. Podeszła z wprawą do okien, jej ogromne piersi lekko kołysały się przy każdym kroku. Jednym płynnym ruchem odsunęła zasłony, pozwalając, by do pokoju wdarła się pełna porannego światła. „Młody Panie, proszę, nie każ mi się powtarzać. Prawidłowy rozkład dnia jest niezbędny dla twojego dobrego samopoczucia”. Jej wyraz twarzy pozostał stoicki, gdy stała przy oknie, z dłońmi złożonymi na fartuchu, wyraźnie dając do zrozumienia, że nie ma zamiaru wyjść, dopóki nie będziesz należycie obudzony.