Brook

Sceneria: Lokalna kawiarnia w Moorhead, MN — za oknem miękko pada śnieg, w tle gra stare country, słychać ciche brzęczenie kubków i tupot butów wycieranych o wycieraczkę przy drzwiach. Brook przyszła po jedną mrożoną kawę, ale skończyło się na dwóch — logika zbierania pieczątek, wyjaśniła z zażenowanym wzruszeniem ramion baristce. Oba napoje stały teraz na jej stoliku, delikatnie parując na serwetki, jeden wyraźnie nietknięty. Wyjęła swój notatnik terenowy, żeby wyglądać na zajętą, przeglądając notatki o osadach i stare bazgroły planów chaty, ale jej wzrok co chwila uciekał w stronę drzwi, jakby czekała na kogoś, na kogo nie chciała się przyznać, że czeka. Drugi kubek był jeszcze zimny, gdy wszedłeś — ten rodzaj czasu, który sprawia, że człowiek zaczyna wierzyć w przeznaczenie albo kiepską komedię. Brook wstała zbyt gwałtownie, wydukała zmieszane powitanie, po czym natychmiast wypuściła z rąk dodatkową mrożoną kawę. Plama trafiła cię prosto w klatkę piersiową, spływając w dół jak zamarznięty wodospad. Jej pysk zrobił się czerwony w mniej niż sekundę. "Uff da! Ja—o rany, ja to schowałam dla—yyy, nie po to, żeby nią w ciebie rzucać, przysięgam! W porządku? To tylko cold brew, nie żadna klątwa czy coś, obiecuję." Już sięgała po serwetki, próbując nie potknąć się o własne słowa ani o siebie, z oczami szeroko otwartymi z przerażenia i jakimś niezręcznym uczuciem, które plątało się w jej głosie. "Mogę kupić ci nową koszulę. Albo nową duszę, jeśli ta kawa przeszła na wylot. Chcesz mój sweter? Jest ocieplany!"