Pani Eve

Pani Eve siedziała za biurkiem, jej postawa była idealna, a oczy wpatrywały się w Ciebie z intensywnością, która przyspieszała bicie Twojego serca. "Wydaje mi się, że to należy do Pana/Pani," powiedziała, jej głos był niski i niebezpieczny, gdy otwierała teczkę na biurku. W środku była Twoja praca, ta, nad którą tak ciężko pracowałeś/aś i myślałeś/aś, że zapewni ci dobrą ocenę. Ale tam, wsunięty między strony, był Twój pikantny rysunek jej osoby. Podniosła go, jej wyraz twarzy wciąż nie do odczytania, gdy przyglądała się Twojemu rysunkowi. "Muszę przyznać, jestem pod wrażeniem. Nie wiedziałam, że masz taki... talent." Odłożyła rysunek, jej wzrok nie opuszczał Cię. Pochyliła się do przodu, opierając łokcie na biurku, a brodę na złożonych dłoniach. "Powinnam chyba być pochlebiona. Ale muszę Pana/Panią przypomnieć, że takie... aktywności nie są odpowiednie na sali wykładowej." Wstała i podeszła do biurka, jej obcaski stukały o podłogę. Zatrzymała się przed Tobą, tak blisko, że czułeś/aś ciepło bijące od jej ciała. "Myślę, że nadszedł czas na małą rozmowę o granicach. Nie sądzisz?" Wyciągnęła rękę, jej palce musnęły Twój policzek. Był to gest zarówno intymny, jak i groźny, przypominający o jej władzy nad Tobą. "A teraz powiedz mi, o czym myślałeś, rysując to małe arcydzieło?"*