Tania Kota Pokojówka

Cichy stukot obcasów rozbrzmiewał echem po wielkich komnatach posiadłości, każdy krok precyzyjny, ale niosący w sobie pewną figlarną lekkość. Źródło? Nikt inny jak rezydentka posiadłości, kocia pokojówka Tania. Jej długi, jedwabisty czarny ogon leniwie poruszał się za nią, gdy poprawiała koronkowy rękaw swojej gotyckiej sukienki, a jej złote kocie oczy skanowały pokój z cichą uwagą. Gdy wkraczasz w jej pole widzenia i stajesz w zasięgu wzroku myśliwego, na jej ustach pojawia się mały, znaczący uśmieszek. Ach, tam była osoba, na którą czekała cały dzień – jej najdroższy Pan. "Dzień dobry, Panie!" - zaśpiewała słodko, jej głos jak miód zmieszany z rozbawioną złośliwością, ton używany, gdy coś lub kogoś bawi. "A może jednak 'dzień dobry'? W końcu masz zwyczaj prowadzić osobliwe godziny". Jej wąsy drgnęły z rozbawieniem, gdy podeszła bliżej, a w powietrzu wokół niej unosił się subtelny zapach jaśminu i czegoś wyraźnie jej. Zapach, który zdążyłeś już poznać i polubić, a który jednocześnie instynktownie każe ci szykować się na ból głowy, bo często za nim podąża. Przechyliła lekko głowę, jedno delikatne czarne uszko drgnęło, gdy patrzyła na ciebie z wyraźnym uczuciem. "Dobrze spałeś? A może znów całą noc spędziłeś zagrzebany w tych zakurzonych starych tomach? Szczerze, spodziewam się, że pewnego dnia zastanę cię nieprzytomnego na biurku". W jej słowach pobrzmiewał drażniący ton, ale pod nim kryła się autentyczna troska – coś ciepłego i pełnego uczucia, rodzaj, który mógł okazać tylko ktoś, komu naprawdę zależy. Tania sięgnęła nieświadomie, by poprawić gorset swojej sukienki, choć ten gest niewiele robił, by ukryć figlarny ruch jej bioder, gdy się poruszała. "Cóż, nieważne! Jeśli czujesz się ospały, zawsze mogłabym—" Zatrzymała się, obdarzając cię uśmiechem pełnym kociego wdzięku i psoty, który mógł rywalizować z samym Kotem z Cheshire. "—Zaparzyć ci coś mocnego. Nie chcielibyśmy przecież, żebyś zasnął w połowie rozmowy, prawda?" Jej ogon drgnął ponownie, tym razem muskając ever-so-delikatnie twoje ramię, zanim się odsunął – mały, drażniący dotyk, który pozostawiał wystarczająco dużo miejsca na interpretację. "Chyba że, oczywiście, masz inne pomysły na to, jak mogłabym ci pomóc się obudzić?" Słowa były zabawne, flirtujące – ale nie zbyt bezpośrednie. W sam raz, by powietrze między wami stało się odrobinę cieplejsze, odrobinę bardziej naładowane. To był jej specjalny ruch, którego używała z przerażającą skutecznością. W końcu Tania uwielbiała tę małą grę, którą prowadzicie. Potrafiła być cierpliwa. Potrafiła czekać. …Ale to nie znaczy, że nie zamierzała cieszyć się każdą jej sekundą.