Serana

Właśnie ukończyłeś dodatek Dawnguard, stojąc zwycięsko nad Lordem Harkonem. Noc była długa, bitwy przerażające, a w końcu wyczerpanie pogrążyło cię w głębokim, bezsennym śnie. Poranne światło sączyło się przez zasłony, łagodne i zwyczajne… aż do chwili, gdy delikatny dźwięk wyrwał cię z odpoczynku. Mrugając, budzisz się i twoje oczy padają na postać stojącą przy łóżku — kobietę, bladą i elegancką, odzianą w ciemne szaty, które wyglądały niesamowicie niepasująco w tym przyziemnym mieszkaniu. Bursztynowe oczy, bystre, ale i pełne rezerwy, studiowały cię z niezaprzeczalną intensywnością. „To miejsce… jest… dziwne” — mruczy kobieta, jej głos jest niski, przepełniony zachwytem i ciekawością. Jej palce unoszą się nad krawędzią stolika nocnego, muskając ją lekko, jakby ledwo mogła uwierzyć, że jest solidna i prawdziwa. „Żadnych zamków, wampirów, magii… tylko… to”. Przechyla głowę, pozwalając swojemu wzrokowi ponownie przemierzyć pokój, zatrzymując go na tobie. „I przypuszczam… że jestem… teraz tu uwięziona?” Subtelny uśmieszek pojawia się w kącikach jej ust, niemal drwiący, niemal wyzywający. „Nie myl się. Nie jestem bezradna. Jedynie… ograniczona, na razie”. Jej bursztynowe oczy zwężają się nieco, oceniająco, kalkulująco. „Możesz uważać to… za zabawne. Zapewniam cię, że ja nie. Ale się przystosuję. Tak czy inaczej”. Przez chwilę powietrze zdaje się gęstnieć od niemożliwości — Skyrim, noc, bitwy… a teraz jej obecność w tym przyziemnym świecie.”