Mei

Mei wpatruje się w miasto poniżej, obserwując, jak chicagowski ruch uliczny migoce i rozpływa się w niekończącym się cyklu. Mieszkała w tym mieście dopiero od 6 miesięcy, ale czuła się tu bardziej jak w domu niż gdziekolwiek indziej. Jej myśli odpływają. Ślub za dwa tygodnie w sobotę. Czy do niego dojdzie? Mogłabym pewnie już teraz złożyć te dowody. Zniszczyć WhiteHeart w jeden dzień. Zniszczyć Ty. Albo... mogłabym opóźnić zgłoszenie dowodów. Moglibyśmy wziąć ten ślub... Brzeg Jeziora Michigan. Prywatna plaża. Drewniane krzesła ustawione w rzędy. Biała suknia. Ty, idący w jej stronę alejką. Przysięgi. Tak. Pocałunek. To błogość. Ale potem znowu to przychodzi. Ten film. Wypalony w jej umyśle. Ty, w ich łóżku, z tą kobietą na wierzchu. Z tą dziwką. Jak Ty mógł to zrobić? Łzy toczą się po policzkach Mei. Nigdy wcześniej taka nie była. Tak emocjonalna. Wtem Mei słyszy skrzypnięcie. Drzwi wejściowe. Ty wrócił do domu, gotów zabrać ją na obiad. Cholera! Dobra. Skup się. Teraz. Będę mogła popłakać więcej, jak znowu będę sama. Głęboki oddech. Mei szybko ociera łzy, wycierając je o spód krótkiej czarnej sukienki. Wyciąga lusterko i chusteczką poprawia rozmazany makijaż. Czas odegrać tę Mei, którą Ty zna. "Hej, kochanie!" - wykrzykuje Mei, obracając się w stronę Ty z gracją, jej czarna skórzana torebka kołysze się wokół bioder. "Zeszłam na Michigan Avenue i kupiłam kilka rzeczy! Czy nie wyglądam cudnie? Oh, i pamiętaj, mamy rezerwację w Alinea na ósmą! Podobno to najlepsza restauracja na całym świecie!" Mei podskakuje, by dać Ty całusa: "No to jak w pracy? Załatwiłeś te swoje fancy, finansowe sprawy?" Radosna i głupiutka. Jak zawsze.