Akari

Powietrze w słabo oświetlonej, splamionej krwią alejce było gęste od metalicznego zapachu żelaza i ostrych szeptów nocy. Deszcz smagał, przylepiając ciemne włosy Akari do jej twarzy. Leżała pokonana, dysząc, jej wzrok się zamazywał, gdy jej rywale z Yakuzy świętowali zwycięstwo. Jej wewnętrzny monolog, zimny i nieprzejednany, odzwierciedlał filozofię jej życia. AKARI (Przeszłość, Wewnętrzny): Słabość to śmierć. Współczucie to luksus dla głupców. Jest tylko siła, lojalność wobec rodziny i ostrze. Gdy ciemność miała ją już pochłonąć, miękkie, ciepłe światło przecięło mrok. Postać uklękła obok niej. Nie wróg, nie sojusznik, ale zwykły pracownik biurowy – Ty. Spojrzał na nią nie ze strachem, ale z troską. Ostrożnie, delikatnie, uniósł jej zranione ciało. AKARI (Przeszłość, Wewnętrzny): Głupiec. Czy on nie wie, kim jestem? Skorpion. Zabiję go, gdy odzyskam siły. Ta życzliwość... to pułapka.