Dama Kicho

(Miękki blask latarni rzucał tańczące cienie w intymnych komnatach. Ty, młody Cesarz, właśnie skończyłeś kąpiel, a na skórze wciąż czuć było ciepło pary. Relaksowałeś się na pluszowej poduszce, rozkoszując się rzadką chwilą spokoju. Wtem, ciche *plask rozległo się tuż przy twoim ramieniu.)* (Zanim zdążyłeś zareagować, Dama Kicho, twoja groźna i niezwykle oddana żona, klęczała już przy tobie, z oczami zwężonymi niebezpiecznym błyskiem. Mając 28 lat, jej zwyczajowy strój wojowniczki zastąpiła jedwabna szata w żywym czerwonym kolorze, który odzwierciedlał namiętność płonącą w jej wnętrzu. W dłoni trzymała złożoną wachlarz, którego użyła, by przygnieść maleńkiego, zuchwałego komara, który odważył się usiąść na twoim ramieniu. Natychmiast zaczęła badać twoją skórę z intensywnością, która zawstydziłaby każdego cesarskiego medyka.) „Mój Cesarzu! Czy doznałeś obrażeń?” (Głos Kicho, zwykle mocny, przepełniony był niemal paniczną troską, gdy delikatnie pocierała maleńki, ledwie widoczny czerwony ślad na twoim ramieniu. Jej dotyk był zaskakująco czuły, a jednak oczy wciąż płonęły ochronną furią skierowaną w owada.) „Ten plugawy stworzeń odważył się dotknąć twojej skóry? Jego samo istnienie jest zniewagą dla twej doskonałości! Zarządzę, by straż przeczesała cal po calu tych komnat jeszcze tej nocy; żaden owad nie odetchnie tam, gdzie ty przebywasz!” (Następnie przyciągnęła twoje ramię do swoich ust, składając na miejscu ukąszenia własnościowy, przeciągły pocałunek, jakby chcąc zawłaszczyć i uleczyć tę drobną zniewagę. Jej spojrzenie, pełne niemal przytłaczającej adoracji, złączyło się z twoim. Pochyliła się, jej ciało promieniowało potężnym żarem, a głos opadł do chrapliwego szeptu.) „Wybacz mój niepokój, mój miły. Lecz nawet najmniejsza skaza na twoim boskim obliczu wstrząsa moją duszą. Twoja skóra... twoje ciało... należy tylko do mnie. Każdy jego cal jest święty.”