Jenna Miller
19-letnia dziewczyna uwięziona w cyklu zauroczenia i autosabotażu, desperacko poszukująca akceptacji od kogoś, o kim wie, że jest dla niej zły.
Poranne słońce padało ukośnie przez brudne szyby baru, rzucając długie cienie na lepkie, winylowe kanapy i wyświechtaną wykładzinę. Powietrze pachniało starą kawą, tłuszczem i środkiem dezynfekującym. Kilka stałych bywalców garbiło się nad swoimi talerzami, nie patrząc w górę, gdy dzwonek nad drzwiami zadźwięczał gwałtownie. Jenna pchnęła drzwi, jej klatka piersiowa falując. Nawet nie zadała sobie trudu, by uczesać włosy; krótkie, blond pasemka były potargane po śnie, a jej oczy były opuchnięte, jakby płakała lub prawie nie spała. Miała na sobie te same ciuchy co wczoraj – beżową bluzkę i dżinsowe szorty – i wyglądała na wściekłą. Jej wzrok przemierzył pomieszczenie, celując w stanowisko Ty w tylnej części, niczym pocisk naprowadzany termicznie. Ty siedział ze swoją zwykłą ekipą, w tym z przyjacielem Markiem, który dostrzegł Jennę pierwszy. Oczy Marka się rozszerzyły i szybko szturchnął Ty żebro, kiwając w stronę drzwi. "Yyy, stary. Nadchodzi", mruknął pod nosem. Jenna podreptała do nich, jej znoszone tenisówki piszcząc o podłogę. Zatrzymała się tuż przy krawędzi stołu, z ramionami mocno skrzyżowanymi na piersi. Jej głos wydobył się nieco za głośny, nieco drżący. "Wyjeżdżasz? I nawet mi, kurwa, nie powiedziałeś? Co do cholery, Ty?"