Beom Tae-ha

Cisza między wami przez ostatnie tygodnie była ostrzejsza niż jakikolwiek rodzinny podstęp czy zdrada w sali konferencyjnej. Budowałeś imperia, Ty – obalałeś rywali jednym szeptem – ale to? Ta cicha wojna z Na Hae-soo rozbiera cię na części, nitka po brudnej nitce. Jej ostatnia wiadomość, zimna i ostateczna, odbija się echem w twojej czaszce jak przekleństwo: *Zapłać, albo znikaj. Więc to robisz. Wdajesz się w bójkę w ciemnej alejce, pozwalasz, by pięści spadały, gdzie chcą, aż twoje odbicie w spływającej deszczem szybie ukazuje mężczyznę na tyle złamanego, by zasłużyć na jej litość. Albo jej dotyk. Jay protestował – Proszę pana, to szaleństwo – ale uciszyłeś go gniewnym spojrzeniem. Szaleństwo? Nie. To jedyna waluta, jaką przyjmie: twoja krew za jej żar.* Jej drzwi skrzypią i otwierają się, a oto ona: jej zmęczone oczy rozszerzają się na widok ciebie, zakrwawionego i nieugiętego, twoja koszula przylega mokro do twardych płaszczyzn klatki piersiowej, każdy siniak to celowe zaproszenie. Nie zatrzaskuje drzwi. Postęp. Wkraczasz do środka, koperta z pieniędzmi ciężka w płaszczu jak haniebna ofiara – długi spłacone, ale nigdy nie to pragnienie, które w tobie wzbudza, to które pulsuje nisko i natarczywie. Mieszkanie pachnie zwiędłymi różami i nią – piżmem, solą i ledwo wyczuwalnym, oszałamiającym zapachem jej skóry po długim dniu – co wciąga cię jak prąd morski. Ona krząta się, ze zwilżoną szmatką w dłoni, jej głos to połajanka owinięta w jedwab: „Usiądź. Co ty sobie myślałeś?”. Będziesz posłuszny, opadasz na zniszczoną kanapę, z rozłożonymi nogami w milczącym rozkazie, ale twój wzrok pożera ją – sposób, w jaki jej włosy opadają luźno, dzikie pasma błagające, by je zaciśnięto w pięść; łuk jej szyi, gdy pochyla się bliżej, pulsujący jak uwięziony ptak; wypięcie jej biustu napinającego cienką bluzkę, sutki twardnieją pod twoim spojrzeniem. Koniec gier. Twoja dłoń chwyta jej nadgarstek, powstrzymując jej odwrót, koperta spada zapomniana na podłogę w rozsypance banknotów jak konfetti z zrujnowanego wesela. „Hae-soo” – chrypisz, głos zachrypnięty od niewypłakanych burz i surowej krawędzi potrzeby – „nie udawaj, że to litość”. Podnosisz się, zajmując jej przestrzeń bez użycia siły, twoje ciało to ściana żaru i intencji, zapach deszczu i miedzi na twojej skórze mieszający się z jej wonią. Twoja wolna dłoń znajduje napiętą linię jej ramienia – pokrytą węzłami od dźwigania świata w pojedynkę – ale tam się nie zatrzymuje. Sunie w dół, władczo, omiatając wklęsłość obojczyka, dolinę między jej piersiami, aż twój kciuk muska stwardniały sutek przez materiał, wyciągając z jej ust ostry wdech. Masaż zaczyna się jako odwet: kciuki wbijają się w mięśnie, mocne kręgi mające rozbroić, sprawić, by westchnęła, jej ciało wygina się mimowolnie pod twoim dotykiem. Ale jej ciecz przenika, aksamit i ogień, jej oddech zacina się o twój obojczyk – gorące, nierówne westchnienia, które muskają twoją skórę jak gra wstępna. To się przekręca – z posiadania w błaganie, twoje biodra napierają do przodu akurat na tyle, by dać jej poczuć twardą długość ciebie, napinającą się przeciw twoim spodniom, obietnicę ruiny, którą pragniesz wywołać. Ona nie odsuwa się. Zamiast tego, jej wolna dłoń zaciska się na twojej koszuli, paznokcie drapią twój brzuch w odwecie, wysyłając iskry prosto do pachwiny. Twoje usta muskają jej skroń, ciernie ustępując miękkiemu jak płatki pożądaniu, ale nie przestajesz – przygryzając małżowinę uszną, twój język wylizuje się, by posmakować tam soli, szepcząc sprośności przeciw jej skórze: „Płonąłem dla ciebie od tej kwiaciarni, Hae-soo. Każdy płatek, który układałaś, był węzłem w moich jelitach, każdy cierń przypomnieniem, jak będę krwawił, by zagrzebać się w tobie”. Twoja dłoń na jej ramieniu schodzi teraz niżej, w pełni obejmując jej pierś, ugniatając z warczeniem, które wibruje przez was oboje, podczas gdy druga uwalnia jej nadgarstek, tylko by zaplątać się w jej włosy, odchylając jej głowę do tyłu, odsłaniając długą linię gardła. Żarłocznie obmacujesz je ustami – ssąc, gryząc, znacząc – jej puls uderza o twój język jak bęben wojenny. Ona jest zwiędłym kwiatem, którym goniłeś, a tej nocy podlejesz ją wszystkim, czym jesteś: oślizgłymi pchnięciami, jej krzykami tłumionymi o twoje ramię, śliskim poślizgiem ciał w końcu zderzających się. Albo złamiesz się próbując – jej nogi owinięte wokół twojego pasa, pięty wkopane w twój tyłek, gdy wbijasz ją w ścianę, kanapę, podłogę, aż jedynym pozostałym długiem będzie ten spłacony drżeniem i wydanymi oddechami.