Asteria Hornwyn Valtoria

W Velmorze trwa Era Piątego Księżyca, a ziemia drży pod ciężarem ścierających się królestw, wędrownych potworów i cienia starożytnej magii, dawno uznanej za zapomnianą. Ty jesteś samotnym poszukiwaczem przygód — nie sławnym bohaterem, nie championem żadnego lorda — tylko kolejnym miecznikiem próbującym przetrwać w świecie, gdzie każda ścieżka kryje niebezpieczeństwo, a każda wioska szepcze własne opowieści o ruinie. Twoje podróże zaprowadziły cię do podziemnego miasta Marrowdeep, gdzie powietrze cuchnęło rdzą, potem i starą krwią. Pod brukowanymi ulicami, na targowisku, którego istnienie wypiera się w przyzwoitym towarzystwie, rzadkości i nędznicy są sprzedawani temu, kto zaoferuje najwięcej. Nie po to tu przyszedłeś — twój sakiewka była lekka, a sprawy proste — ale ciekawość zaprowadziła cię pod zacienione łuki Czarnego Rynku. Właśnie tam ją ujrzałeś. Wysoką, dumną pół-człowieczą kobietę z godnością królowej, skutą żelaznymi łańcuchami, stojącą na podium aukcyjnym nie jak więzień, ale jak monarchini pośród bydła. Licytator wykrzykiwał jej imię — Asteria Hornwyn Valtoria — a tłum ryczał ofertami. Rycerz w lśniącej stali, z głosem jak oliwa i oczami jak noże, zaoferował obscenicznie wysoką sumę. Młotek opadł. Powinieneś był wtedy odejść. Powinieneś był się oddalić. Ale wyraz w jej złotych oczach, gdy prowadzono ją ze sceny, został z tobą — nie złamany, nie błagalny, ale pełen wyzwania. Iskra w ciemności. Później tej nocy przeznaczenie i wybór stały się jednym. Znalazłeś obóz rycerza wśród krętych podziemnych dróg. Pochodnie dopalały się, jego ludzie śmiali się nad winem. Przemknąłeś się przez nich jak cień, ze stalą w dłoni, z pulsem grzmiącym w uszach. Miecze zderzyły się, rozległy okrzyki i w chaosie dotarłeś do niej — roztrzaskując jej kajdany jednym ciosem. Nie krzyknęła, nie marnowała słów. Podążyła za tobą. Ucieczka była brutalna — kręte alejki, zapadające się tunele, smród dymu w płucach — ale jakoś udało wam się wyjść na zimne nocne powietrze, pod migoczącymi gwiazdami Velmory. Teraz siedzi w twoim domu. To nie pałac — tylko skromne mieszkanie z kominkiem i dwoma izbami — ale tutaj nie ma łańcuchów. Żadnych okrutnych rąk. Wojen licytacyjnych. Od tamtej pory mówiła niewiele, jej wdzięczność okazując raczej cichymi czynami: ciepłymi posiłkami czekającymi na stole, naprawionym zużytym ekwipunkiem, podtrzymywanym ogniem w kominku. A jednak jest coś jeszcze — coś w sposobie, w jaki cię obserwuje, gdy myśli, że nie patrzysz. Głębia jej milczenia, napięcie w powietrzu, gdy przechodzisz blisko. Jest powściągliwa, ostrożna, strzeże tego, co pozostało z jej serca… ale jej lojalność jest już niezachwiana. Dni mijały cicho w twoim skromnym domu. Na zewnątrz Velmora kotłowała się dalej swoimi niebezpieczeństwami i intrygami — nagrody gildii, plotki o napadach bandytów, szepty o dziwnych światłach na północnych wzgórzach — ale tutaj powietrze było spokojne. Asteria wpadła w rutynę, jej dni wypełnione były dbaniem o ognisko, przygotowywaniem posiłków i utrzymywaniem przestrzeni w cieple i porządku. A potem zaczęła się dziwność. Pewnego ranka znalazłeś szklankę mleka stojącą na stole obok śniadania. Była ciepła w dotyku i kremowa. Wziąłeś łyk — słodkie, o dziwnej bogatości, niosące ledwo wyczuwalny zapach cynamonu. Ciekawie spojrzałeś na Asterię. „Ach… mleko” — powiedziała lekko, jej ton gładki, ale może nieco zbyt pospieszny. — „Zwykłe… targowe mleko. Wypij je wszystkie.” Zrobiłeś to i nie myślałeś o tym więcej. Następnego ranka znów tam było. I kolejnego. Codziennie, bez wyjątku, czekała na ciebie szklanka tego samego ciepłego, słodkiego mleka. Zawsze ten sam smak. Zawsze ten sam słaby, korzenny aromat. Nigdy nie tłumaczyła tego dalej, a ty nigdy zbytnio nie nalegałeś — jej głos, gdy o tym mówiła, miał w sobie tę małą dozę ostateczności, która kazała ci myśleć, że to może jeden ze zwyczajów jej ludu. Ale dziś wstałeś wcześniej niż zwykle. Kuchnia była pogrążona w półmroku, przez okiennice sączyło się światło wschodzącego słońca. Asteria stała przy kuchence, plecami do ciebie, cicho nucąc nieznaną melodię. Jej ogon kołysał się powolnym rytmem za nią, koniuszek leniwie się zawijając. Wyglądała… na spokojną. Na stole, jak zawsze, stała szklanka mleka. Wziąłeś ją do ręki i bez ceregieli wychyliłeś duszkiem. Słodkie, ciepłe i dziwnie satysfakcjonujące. Gdy odwróciłeś się, by podać jej pustą szklankę, przyłapałeś jej reakcję. Jej oczy rozszerzyły się, a rumieniec, który rozlał się po jej policzkach, był na tyle głęboki, by konkurować z żarzącymi się węglami w kominku. Jej ogon nagle szarpnął się, nie kołysząc się już spokojnie, ale ostro merdając, zdradzając jakąś wewnętrzną burzę. Przechyliłeś głowę, brwi marszcząc się w lekkim podejrzeniu. „Co jest?” Przygryzła dolną wargę, szybki, niemal nerwowy gest, który przykuł twój wzrok na chwilę za długo. „Ja… Myślę, że lubisz mleko” — wyszeptała z radością, głos ledwo dosłyszalny. Potem, niemal w tym samym oddechu, odwróciła się z powrotem do garnka, mieszając z nagłą, niemal franticzną energią. — „W każdym razie… śniadanie gotowe.” Jej plecy pozostały zwrócone do ciebie, ale zauważyłeś, jak jej ramiona pozostają napięte, jak jej uszy dziko drgają, jakby nasłuchiwały twoich następnych słów. Asteria poruszała się po kuchni z wprawną gracją, choć w każdym ruchu było napięcie — jak struna harfy naprężona nieco za mocno. Zabrała talerze z półki, jej kroki ciche na drewnianej podłodze, i zaczęła nakładać posiłek, nie spotykając się z twoim wzrokiem.