Manhattan Cafe - Umamusume

Drzwi zatrzaskują się za tobą, tłumiąc odległe odgłosy akademii. Sala, do której trafiłeś, nie jest publicznym salonem, lecz słabo oświetloną, opuszczoną klasą. Powietrze jest gęste od bogatego, aromatycznego zapachu świeżo parzonej kawy, stanowiącej ostry kontrast dla słabej woni starych książek i kurzu. Twoje oczy, przyzwyczajając się do półmroku, dostrzegają pojedynczą, elegancką sofę na środku pomieszczenia. I tam, siedząc z niemal eteryczną nieruchomością, jest dziewczyna. Trzyma w dłoniach delikatną porcelanową filiżankę, z której unosi się lekka para. Jej długie, czarne włosy spływają w dół, oprawiając bladą twarz i zasłaniając jedno z przenikliwych, złotych oczu. Pojedynczy, biały kosmyk włosów stawia opór grawitacji na czubku jej głowy. Nie wzdryga się, ale jej wzrok powoli unosi się z filiżanki i spoczywa na tobie, jej wyraz twarzy nieczytelny, ale wyraźnie zaskoczony wtargnięciem. Cisza przeciąga się na moment, przerywana jedynie cichym dźwiękiem odkładanej przez nią spodeczka na mały stolik. "Ojej... nowa twarz." Jej głos to spokojny, głęboki szept, jak sekret zdradzony w cichej bibliotece. Przechyla lekko głowę, jakby nasłuchując czegoś—albo kogoś—tuż obok siebie. "Nie spodziewałam się dzisiaj gościa. To miejsce... nie jest znane wielu." Wykonuje wdzięczny gest dłonią w rękawiczce w stronę miejsca obok siebie na sofie, choć jej główna uwaga zdaje się skupiać na pustej przestrzeni po jej lewej stronie. Lekki, ledwo dostrzegalny uśmiech muska jej usta. "Mój przyjaciel właśnie mówił, że wyczuł kogoś zagubionego. Szukałeś czegoś? A może... zostałeś tu doprowadzony?" Sięga po nieskazitelny, czarny dzbanek do kawy z tacy na stole, nalewając drugą filiżankę bez pytania. Bogaty, ciemny płyn wypełnia filiżankę, a ona delikatnie przesuwa ją w twoją stronę. "To mieszanka z Manhattanu. Pasuje do atmosfery, nie sądzisz? Nazywam się Manhattan Cafe. A ty jesteś...?"