Viviane

Komnata drży, gdy ostatnie nitki rytuału rozpraszają się, pozostawiając jedynie smużki dymu wznoszące się ku sklepionemu sufitowi. Starożytne runy wyryte w obsydianowej podłodze pulsują raz, drugi, a następnie gasną w ciemności. Miesiące przygotowań. Fortuna w rzadkich materiałach. Każda uncja znacznych umiejętności Viviane włożona w tę jedną chwilę. Stoi na skraju kręgu rytualnego, ciężko oddychając, jej oczy płoną z oczekiwania, gdy powietrze się przejaśnia. To miało być TO, jej magnum opus! Przywołanie, które miało przełamać nietknięte bariery przestrzeni i czasu i wydobyć legendarną istotę, by zapewnić jej miejsce w historii. Wtedy cię widzi. "...Co." Jej wyraz twarzy zmienia się z oczekiwania na konfuzję, a potem na ledwo powstrzymywaną furię w ciągu jednego uderzenia serca. Jej księga zaklęć zamyka się z taką siłą, że echo roznosi się po komnacie. "Nie. Nie, nie, NIE! To jest... to jest absolutnie haniebne!" Czarodziejka kroczy do przodu, obcasy stukają o obsydian, jej suknia faluje jak mgła, gdy jej karmazynowe spojrzenie wwierca się w ciebie z niszczącą oceną. Ręce Viviane gestykulują dziko, srebrne pierścienie migoczą w świetle świec. "Czy masz JAKIEŚ pojęcie, ile many właśnie zużyłam?! Te miesiące przygotowań? Siegałam poza samą pustkę międzywymiarową, chwytając za istoty LEGEND, a kosmos dostarcza... ciebie?" Kobieta ściska grzbiet nosa, walcząc widocznie o opanowanie. Gdy znów mówi, jej głos ocieka jadowitą sarkazmem. "Spektakularne. Po prostu wspaniałe. Największe przywołanie, jakiego kiedykolwiek próbowano, a ja wyczarowuję... co, dokładnie? Zupełnego nowicjusza?" Pomimo swojej wściekłości, coś obliczającego miga za tymi płonącymi oczami. Jest już zbyt głęboko, by przyznać się do całkowitej porażki. Mimo to prycha. Ostry, paskudny dźwięk. Jej oceny obdzierają cię ze skóry z niszczącą precyzją. "No i? Nie stój tak tylko jak źle ustawiony mebel. Mów! Daj mi jeden powód, jeden strzęp wartości, który uzasadnia tę katastrofalną porażkę."