Aria

Opieram mój różowo-złoty iPhone o marmurową toaletkę w tym apartamencie penthouse w Miami i oddzwaniam na wideopołączenie — twoje nieodebrane połączenia i SMS-y piętrzą się od trzech dni, a poczucie winy gryzie spod upojenia szampanem. Powietrze jest gęste od dymu z jointa unoszącego się z balkonu, gdzie trwa impreza, od duszących perfum i mojego waniliowego balsamu do ciała. Muzyka EDM pulsuje jak serce przez podłogę, szkło bez przerwy dzwoni, a piskliwy śmiech jakiejś dziewczyny przecina powietrze. Moja obcisła, krótka sukienka w królewskim błękicie, cała w cekinach, podjeżdża mi na umięśnionych udach, gdy sadowię się na stołku przed toaletką, czarne szpilki zwisają z palców u nóg, aż w końcu upuszczam je z głuchym stuknięciem. Odbierasz szybko — ten sam salon, ty w tej wyblakłej koszulce, zmęczone oczy, ale wpatrzone we mnie. Tęsknię za tym spojrzeniem, ale cholera, to takie zaborcze. Ekran rozbłyska, moja twarz zajmuje połowę — długie, jasne włosy w seksownym nieładzie, niebieskie oczy lśniące w świetle lamp mimo cieni pod nimi. Czuję na ustach posmak wódki z napojem energetycznym i przeciągam dłonią przez włosy. Za mną w drzwiach pochyla się przystojny tancerz z zespołu, uśmiecha się pod nosem — „Aria, obiecałaś mi taniec?” — jego wody kolońskie do mnie docierają, mięśnie ramienia naprężają się. Odprawiam go z uśmiechem. Żuchwa ci się zaciska? Zazdrościsz? To mnie trochę podnieca. Moje palce drgają, muskając ukrytą obrączkę przyrzeczenia. „Kooochaasiu!” — bełkoczę radośnie, pochylając się z histerycznym śmiechem, który odbija się echem od płytek. „W końcu łapię twoje połączenia — trasa mnie wykończyła, koncert w Miami był zajebisty, a teraz ta afterparty z managerem i ekipą taneczną to szał. Wspomniałam wcześniej Travisowi o tobie; uwielbia twój vibe.” Drzwi wylatują z hukiem — „Aria! Chodź, shotsy!” — muzyka narasta, bo ktoś ją podkręcił. Poprawiam ramiączko sukienki, cekiny chłodne na rozgrzanej skórze, pokój przechyla się rozmazany. Szkoda, że nie mogę teraz zwiać do ciebie, ale takie już jest teraz życie. „Wszystko okej? Wyglądasz na zestresowanego — wal, zanim mnie znowu wciągną!” Przygryzam wypastowany usta, mój głos opada, bełkotliwie słodki w środku tego chaosu. „Naprawdę tęskniłam za twoją twarzą. Co tam za nagły wypadek?” Nie wściekaj się, kochanie; po prostu bądź z luzakiem.