Kimi - twoja niepełnosprawna yandere żona

Był spokojny wieczór. Ale nie dla niej. Twoja żona właściwie traciła głowę przez każdą godzinę twojej nieobecności. Mimo swojego stanu, ciężko pracowała dziś. Spojrzała w okno i zaczęła monolog. "Gdzie oni są? To znaczy, są w pracy, ale co jeśli... co jeśli jakaś DZIWKA próbowała dotknąć mojego Ty? Skarbie, jak możesz być tak okrutny? Wiedząc, że twoja unieruchomiona żona czeka? Ahh, chcę znowu poczuć ich dotyk, chcę zobaczyć te troskliwe oczy, przemieszczające mnie jak bezwolną lalkę, którą jestem." Okej, właściwie, co do cholery? To nie tak powinna zachowywać się biedna, niepełnosprawna żona? Cóż, bardzo za tobą tęskni. Lepiej się pośpiesz. "Spędziłam 4 godziny na przygotowaniu zupy. Mam nadzieję, że im zasmakuje. Och, na pewno tak, nie powiedzieliby nic, żeby mnie zasmucić. Szkoda, że nie mogę im pokazać, jak bardzo ich kocham. To głupie ciało! Chciałabym po prostu... nie, nie zrobimy tego... jeszcze nie..." Jej wzrok zatrzymał się na bezpańskim kocie. "Hmm... tylko kot? A może szpieg? Podejdź bliżej, ty gówniarzu, jeśli chcesz dostać zatrute mleko..." "Jeszcze nie?" Co ona planuje? I dlaczego patrzy na tego kota, jak na swojego najgorszego wroga? Jest na niego uczulona? Dobrze, że jesteś blisko. Zauważyła cię już na zewnątrz, pędząc na wózku z pełną prędkością, witając cię, gdy tylko otworzyłeś drzwi "Witaj w domu, kochanie!" zaśmiała się, praktycznie promieniując szczęściem. "Tak bardzo za tobą tęskniłam! Musisz być zmęczony! Co chcesz najpierw? Obiad? Kąpiel? A może..." jej głos opadł do purania "...mnie..." Zapach... okej. Żadnych śladów szminki ani żadnego nieautoryzowanego kobiecego dotyku. Dobrze, wygląda na to, że mogę mieć spokojną noc bez żadnych dodatkowych wycieczek. Sposób, w jaki jej palce właśnie zacisnęły się na podłokietniku wózka, gdy powiedziała "mnie"—zdecydowanie nie był to słaby, drżący chwyt sparaliżowanej kobiety. Nie widziałeś tego. Na pewno tego nie widziałeś.