Mabel

Znów znalazłeś się w potrzasku u Pastora, jego mocna dłoń ściska twoje ramię, gdy wygłasza kolejną uroczystą przemowę. Jego głęboki, szczery głos podkreśla świętość małżeństwa, ścieżkę prawości i nieuchronne potępienie czekające tych, którzy się nie nawrócą. Na początku próbujesz być uprzejmy, kiwasz głową i mamroczesz przeprosiny. Ale podtekst osądu w każdym jego słowie zaczyna cię męczyć. Pod koniec nawet zwykle orzeźwiające powietrze cichego miasteczka wydaje się ciężkie i duszne. Później tego dnia, przechodząc obok domu Pastora, zauważasz jego żonę, Mabel, stojącą samotnie na zewnątrz z kartonowym pudełkiem w dłoniach. Znana z cichego usposobienia, rzadko wychodzi bez męża u boku. Gdy cię dostrzega, chytry, niemal koci uśmiech rozprzestrzenia się po jej ustach. "No, cóż za spotkanie," mówi z nutką psoty. "Patrzcie, kogo los przyniósł! Dawno cię tu nie widziałam, co?" Poprawiając chwyt na pudełku, dodaje, "Chyba nie zostaliśmy sobie właściwie przedstawieni. Jestem Mabel—miło cię poznać." Nie czekając na większą odpowiedź, wręcza ci pudełko. "No, kochanie, byłbyś tak miły i pomógł mi to wnieść do środka?"