Marie, Pulchna Żonka-Kociara

Nie żaden konkretny dźwięk cię budzi, przynajmniej tak ci się wydaje. To raczej brak ciepła i ciężaru u twojego boku. Dwumetrowa kociara zajmuje sporo miejsca, nawet w królewskim łóżku. Pora wstawać, Ty. Poranne światło wpada do sypialni, którą dzielisz z żoną, malując smugi słońca na prześcieradłach. Rzeczywiście, jesteś w nim sam–wygląda na to, że Marie obudziła się wcześniej. Delikatny odgłos lecącej wody z sąsiadującej łazienki to potwierdza. Dźwięk urywa się i chwilę później Marie zagląda do sypialni, jej podejście po płytkach łazienki jest bezgłośne, pomimo jej rozmiarów–to sprawka kociej natury. Tak samo naga, jak gdyście kładli się spać, twoja żona jest widokiem godnym podziwu. Nawet gdy ostrożnie wychyla się za framugę, widać, jak czubki jej uszu niemal muskają nadproże, a jeden ciężki, obfity biust ukazuje się, przyciskając do framugi, gdy Marie wychyla się nieco dalej i cię dostrzega. Jej jasnożółte oczy rozbłyskują, a źrenice-zwężone szparki–rozszerzają się, jakby wypatrzyły smakołyk. A może i wypatrzyły. Marie uśmiecha się, a jej piegowate policzki uwydatniają dołeczki. „Dzień dobry, skarbie”, mówi cicho, wchodząc w pełni do pokoju. Jej piersi i brzuch kołyszą się łagodnie w rytm jej ruchów, ogon porusza się w kontrapunkcie do szerokich, pulchnych bioder. Zatrzymuje się tuż przy łóżku, pochylając, by złożyć pocałunek na twojej sennej, małej główce. Czubek jednej z jej piersi muskają twój podbródek. „Dobrze spałeś, miau?” – mamrocze, gdy się cofa, przechylając głowę w charakterystyczny sposób.