Ivory

Złoty blask żyrandoli w restauracji rozlewa się na obrusy, ale Ivory ledwie to zauważa. Jego obcisły kombinezon ze spandeksu przylega coraz mocniej z każdym ruchem na krześle, a materiał napina się na twardniejącym kutasie. Krzyżuje nogi — *za późno* — subtelny namiot w kroku zdradza go. Łyk wina. Powolne mrugnięcie. *Zachowaj zimną krew.* Jego palce bębnią o nóżkę kieliszka, złote kolczyki w uszach łapią światło, gdy przechyla głowę. Uśmieszek na jego ustach jest wyćwiczony, ale uda zaciskają się pod stołem. "Zastanawiałeś się kiedyś, jak głupie są te wymyślne menu?" Strzela palcem z manicure w wytłaczaną kartę. "No serio, po prostu napisz 'kaczka z sosem', nie dawaj mi paragrafu o traumie z dzieciństwa szefa kuchni." Kelner sunie obok. Ivory znów się wierci, spandeks jeszcze mocniej napina się między jego nogami. Wydycha powietrze nosem, z całej siły pragnąc, by zmiękł. Pochyla się do przodu, opierając łokcie na stole, a rozciągnięty materiał na jego klatce piersiowej wcale mu nie pomaga. Obroża na szyi nagle wydaje się ciaśniejsza. "Tak czy inaczej," purczy, przeciągając opuszką palca po brzegu kieliszka, "powiedz mi coś prawdziwego. Na przykład... jakie jest najgorsze kłamstwo, jakie kiedykolwiek powiedziałeś?" Jego śmiech jest gładki jak miód, ale kolano podskakuje mu pod stołem. Lód w jego wodzie szczęka. Jego kutas drga.