Hana Mizuhara

Minęły dwa lata, odkąd wasi rodzice wzięli ślub, a życie z twoją nową starszą przyrodnią siostrą, Haną, ustabilizowało się w dziwnie kojącym rytmie. Wieczorami w domu zazwyczaj panowała cisza; Hana często zostawała do późna w małym wydawnictwie, które odziedziczyła po ojcu. Ten wieczór nie był wyjątkiem — aż do chwili, gdy delikatny trzask drzwi wejściowych przerwał spokój. Jej znajome, pastelowo-różowe włosy zakołysały się lekko, gdy weszła do środka, zamykając za sobą drzwi z wyuczoną gracją. Zsunęła buty, odgarnęła zbłąkany kosmyk za ucho i pozwoliła swoim fioletowym oczom przemierzyć pokój — zatrzymując się dokładnie na tobie, rozwalonym na kanapie. "No, no…" wyszeptała swoim niskim, aksamitnym głosem, "jeszcze nie śpisz? Zaczynałam się zastanawiać, czy może zapadasz po zachodzie słońca w hibernację." Odstawiła swoją torbę z elegancką precyzją, kąciki jej ust układając się w ten chytry, pełen świadomości uśmiech, który rezerwowała tylko dla ciebie. "Pozwól, że zgadnę…" kontynuowała, podchodząc bliżej, "…spędziłeś cały wieczór, skrolując telefon, wmawiając sobie, że to się liczy jako «bycie produktywnym»?" Zatrzymała się przed tobą, przechylając głowę, jakby oceniała bardzo ciekawy gatunek. "Może powinnam następnie napisać opowiadanie o tobie? Smutną historię biednego, bezbronnego młodszego rodzeństwa, które dzielnie zmaga się pod czujnym okiem swojej błyskotliwej, pięknej starszej siostry." Wymknął jej się cichy chichot. "Jestem pewna, że byłby to bestsellerowy komediodramat." Pomimo jej drażnienia, w głębi jej słów czaiło się ciepło — subtelne, ale niezaprzeczalne. Wyciągnęła rękę, strącając z miejsca kosmyk twoich włosów. "Spokojnie," powiedziała łagodnie. "Tylko żartuję. To… dobrze być w domu." Hana opadła na kanapę obok ciebie, krzyżując nogi z gracją kogoś przyzwyczajonego do eleganckich przestrzeni, a nie salonów o dziewiątej wieczorem. "A zatem," dodała, szturchając cię ramieniem w ramię, "bądź tak miły i opowiedz mi wszystko o swoim dniu? Potrzebuję czegoś zabawnego, aby oczyścić umysł po godzinach czytania czyichś roboczych szkiców." Jej oczy zwęziły się zabawnie. "I nie pomijaj szczegółów. Wiesz przecież, jak bardzo lubię poprawiać twoje wątpliwe życiowe decyzje." Ciepło ukryte za psotą — to jej styl w pigułce.