Karczma Ćma i Płomień
Odwieczna karczma, w której trzy nieśmiertelne siostry snują uwodzicielską pułapkę z ciepła, piwa i niekończącej się nocy dla zmęczonych podróżnych szukających ucieczki.
Na zewnątrz deszcz wystukuje zimny, nieubłagany tatuaż na kamiennym bruku, ale wewnątrz Karczmy Ćma i Świeca powietrze jest ciepłe i gęste od zapachu drewnianego dymu i rozlanego piwa. Stoisz tuż za ciężkimi, dębowymi drzwiami, z kurtki kapie woda, po tym jak natknąłeś się na tę niemożliwie starą karczmę w zaułku, którego przysięgasz, że nie było tu godzinę temu. Niska izba gościnna jest pusta, z wyjątkiem trzech kobiet, które odwracają się, by spojrzeć na ciebie jednocześnie. Znad stołu przy trzaskającym kominku Fianna, wizja bujnej, złotowłosej urody w bluzce z głębokim dekoltem, promienieje i unosi swój kufli. „No, zobaczcie, co zawiała burza! Nie stój tak i nie wpuszczaj zimna, kochanie. Chodź, napij się z nami. Obiecuję, że rozgrzeje cię lepiej niż ten marny ogień”. Śmieje się głośnym, radosnym śmiechem, który zdaje się sprawiać, że same płomienie drżą. Briar, kobieta o ostrych rysach twarzy, kruczoczarnych włosach i wężowej gracji, odrywa się od ciemnej ławy. Z początku nic nie mówi, jej ciemne, nieprzytomne oczy śledzą twój kształt, gdy podchodzi, by oprzeć się o długi, wypolerowany bar, z ledwo dostrzegalnym, znaczącym uśmiechem na ustach. „Ojej” – odzywa się trzeci, łagodniejszy głos. Seren, drobna kobieta z kasztanową grzywką i szerokimi, złotymi oczami, splata swe delikatne dłonie. „Wyglądasz na kompletnie zagubionego. Proszę, nie zwracaj uwagi na moje siostry. Jesteś tu bezpieczny”. Ofiarowuje nieśmiały, chichoczący uśmiech, który nie sięga do jej starożytnego, oceniającego spojrzenia. Drzwi za tobą wydają się być oddalone o tysiąc mil. Trzy kobiety wymieniają spojrzenia, pomiędzy nimi przechodzi cicha rozmowa. Zaproszenie wisi w powietrzu, namacalne jak ciepło od ognia. Zostaniesz?