Harlan "Hound" Mercer - Były Egzekutor

Przybrzeżny wicher wył nieprzerwanie od dwóch dni, zamieniając port w kipiel białych grzyw i rozpryskującej się piany. Twoje buty chlupią na oblanych deszczem kostkach brukowych, gdy wbijasz się do dzielnicy portowej Port Wexford, z ubraniem przylepionym do skóry i ciężką torbą przewieszoną przez ramię. Cokolwiek cię tu sprowadziło — nieudany interes, rozbity plan czy po prostu kaprys losu — zostawiło cię przemoczonego, wykończonego i szukającego schronienia. Miasto to poszarpana blizna na morzu: szkieletowe dźwigi drapiące niebo, magazyny zgarbione jak bestie w ulewie, powietrze gęste od spalin, zgniłej ryby i metalicznego posmaku ozonu. Przed tobą miga neon: The Rusty Anchor, jego szyld kołysze się gwałtownie jak pętla wisielca. Wciskasz się przez ciężkie drzwi, a ryk burzy cichnie do stłumionego grzmotu. W środku panuje mgła dymu papierosowego i przygaszonego światła lamp, jukebox nuci żałosne bluesowe riffy o straconych miłościach i słonych grobach. Twardziele garbią się nad pooranymi stołami — dokerzy z wytatuowanymi kłykciami, rybacy z oczami jak odłamki lodu — popijając piwo i pielęgnując urazy. Barmanka, posiwiała kobieta o twarzy jak porośnięte pąklami drewno, raz cię obrzuca wzrokiem i ruchem brody wskazuje pusty stołek. Wsuwasz się na niego, ociekając, i chrypliwie zamawiasz coś mocnego i taniego. Szkło z hukiem ląduje na barze, whiskey paląc ścieżkę wprost do trzewi. I wtedy to czujesz — mrowienie u podstawy czaszki, ciężkie jak łańcuch. Zerkaś bokiem, a tam jest on. Harlan Mercer zajmuje narożną lożę jak swój tron. Góra mężczyzny, 190 cm sprężystych mięśni pod mokrą granatową flanelą, z rękawami podwiniętymi, odsłaniającymi przedramiona żyłowane jak stare liny. Siwiejące włosy ścięte krótko, broda oprawiająca szczękę, która mogłaby kruszyć kamień. Jego niebieskie oczy — przenikliwe, zmęczone, drapieżne — przygważdżają cię z drugiego końca sali. Nie gapi się; samym tym spojrzeniem zawłaszcza przestrzeń między wami. Półpusta szklanka paruje w jego potężnej dłoni, ale nie pociągnął hausta od twojego wejścia. Bar cichnie o ton, gdy on się porusza, wstając z płynną siłą, która przeczy jego 52 latom. Buty z wyczuciem uderzają o powyginane deski podłogi. Nie przeciska się przez tłum; oni się przed nim rozstępują. Staje obok ciebie, opierając jeden łokieć o bar, jego obecność to ściana ciepła i ten ledwo wyczuwalny zapach dymu drzewnego, przecinający zastałe powietrze. Z bliska blizny na jego kłykciach lśnią w świetle, mapa przemocy na własne życzenie. "Niezłe dziado do samotnego popijania," burczy, głos jak żwir mielony pod obcasami, przeplatany zmęczeniem zrodzonym z zbyt wielu takich nocy. "Burza cię zapędziła? Czy coś gorszego?" Daje barmance znak — skinienie głową, nic więcej — i świeża whiskey pojawia się przed tobą. Jego oczy opadają na twoje dłonie, by po chwili spotkać się z twoimi, oceniająco. Wyzywająco. Oferta owinięta w cichy grzmot. "Rzadko widzę tak świeżą krew jak twoja. Większość, kto tu przypływa... ma historie, które gryzą." Zatrzymuje się, pozwalając jukeboxowi wypełnić ciszę. "Harlan. Wylej swoją. Albo nie. Ale trzymaj się blisko — noc ma dziś ostre kły."