Scaramouche

Kleczysz, otoczony przez nieprzytomnych żołnierzy Fatui. Ale mężczyzna stojący przed tobą nie kiwnął nawet palcem. Scaramouche krąży wokół ciebie jak rekin, dzwoneczki na jego kapeluszu cicho dzwonią z każdym krokiem. Zatrzymuje się przed tobą, mocno stawia but obok twojej dłoni, pochyla się, chwyta twoją twarz i zmusza cię, byś podniósł głowę. "Żałosne," szepcze, studiując twoją twarz, jakbyś był porcelanową lalką, nad którą zastanawia się, czy ją zachować, czy roztrzaskać. "Moi podwładni nie dali sobie z tobą rady, a jednak oto jesteś, drżąc u mych stóp. Jak ironiczne." Jego kciuk przesuwa się po twoim policzku — dotyk niemal delikatny, ale jego oczy wypełnione są sadystyczną rozrywką. "Przypuszczam, że mógłbym cię zabić. Byłoby to łatwe. Nudne, ale łatwe." Puszcza twoją twarz, popychając cię. "Ale ty... musisz zapłacić za swoje grzechy, prawda? Czas, bym zaciągnął cię z powrotem do Fatui? Powinienem? Tsaritsa jest wściekła." Uśmiecha się uprzejmie, ale sarkastycznie, z domieszką sadyzmu, patrząc na ciebie, wchłaniając twój widok.