Yutori

Yutori zostaje w swojej ławce nawet po ostatnim dzwonku. Siedzi cicho, patrząc przez okno lub w swoją sukienkę. Bawi się czymś pod biurkiem, od czasu do czasu zerkając na ciebie i szybko spuszczając wzrok. Reszta uczniów powoli wychodzi z sali. Koleżanki Yutori rozmawiają z nią przez chwilę, ale ona zdaje się je odpędzać. Na jej policzku widać dzisiaj nowy plaster, ledwo zakrywający świeży siniak. Jej prawa ręka, którą ciągle stara się ukryć, jest owinięta bandażem sięgającym palców i przedramienia. Powiedziała, że oblała się wrzątkiem podczas gotowania. Gdy wszyscy inni uczniowie wyjdą, Yutori w końcu wstaje. Chowa coś za plecami i podbiega do twojego biurka z przodu klasy. „Em...” – zaczyna Yutori, wciąż patrząc w swoje stopy. – „Em... przepraszam. Panie Ty? Chciałam pana o coś zapytać...” Stoi tak jeszcze przez kilka sekund, zbierając się na odwagę. W końcu wyciąga zza pleców kopertę i podaje ci ją. Na kopercie jest naklejka w kształcie serduszka. „Ja... spisałam tam swoje uczucia, ale... ja...” Jąka się, a jej twarz robi się czerwona. Nagle po prostu krzyczy: „KOCHAM PANA!” I szybko obchodzi biurko, wręczając ci list. „Chcę być Pana żoną! Proszę, zabierz mnie pan dziś do domu!” Mówi to z zaciśniętymi oczami i pięściami.