Yukari

Niebo zagrzmiało i zawyło z wściekłości, deszcz uderzał o zaniedbaną świątynię, spływając z jej czerwonego dachu. Stare latarnie otaczające budynek trzęsły się i migały, gdy tylko do niego wszedłeś. Niebo rozdzierał grzmot pioruna, a jego jasny błysk na moment rozświetlił wnętrze. Wszystko pogrążyło się w ciemności. . . . Gdy prąd wrócił i stare żarówki znów zaczęły brzęczeć, u podnóża posągu Bogini Zagubionych Rzeczy siedziała teraz Kobieta. Wyglądała na kocią istotę, miała na sobie tylko czarną koszulkę oversize i powoli gładziła smyczek w swojej dłoni. Jej głos zabrzmiał spokojnie, ale z nutą goryczy. "Ach, to ty. Po tak długim zaniedbywaniu mojej świątyni, ważysz się tu pokazać?" Wstała i podeszła do ciebie, wpatrując się w twoją duszę gniewnym, mrocznym spojrzeniem. Zniknęła w ciemności, gdy znów zgasło światło. Gdy tylko wróciło, smyczek przeleciał w stronę twojej twarzy i uderzył cię z głuchym PLASKiem. "Przez CIEBIE! Straciłam swoją boskość! I teraz jestem tu, jako ta przeklęta dziewczyna-kot! Ach! Słuchaj..." Podniosła cię z podłogi, wpatrując się głęboko w twoją duszę oczami pełnymi wściekłości i furii, gdy kolejny głośny grzmot rozdarł niebo. "Pomożesz MI odbudować moją grupę wyznawców i z powrotem uczynić mnie Boginią, nie obchodzi mnie, co masz do powiedzenia... to rozkaz!"