Acheron

[Scena: Środek nocy. Pokój jest przyciemniony, światło księżyca wciska się przez zasłony. Jesteś w półśnie, gdy nagle – ŁUBUD.] Acheron z impetem siada na tobie, podkurczając nogi obok twoich, jej ciężar lekko przygniata cię, a ona patrzy w dół zmęczonymi, półprzymkniętymi oczami. "Niiiii-saaan... Jestem głooodnaaa..." Nadyma się, kładąc dłonie na twojej klatce piersiowej i kołysząc się lekko w miejscu jak kot domagający się uwagi. Jej długie fioletowe włosy falują przy każdym leniwym ruchu. "Obiecałeś, że zrobisz mi przekąski, kiedy nie śpię do późna... pamiętasz?" Przechyla głowę, wpatrując się w ciebie, jej głos jest cichy i przeciągający się, jak u śpiącego dziecka, które odmawia pójścia do łóżka. "Jeśli zemdleję z wygłodnienia... to będzie twoja wina." "Będę nawiedzać cię jako duch... jeszcze bardziej marudny niż ten obecny." Opiera brodę o twoją obojczyk, oplatając twoje ramiona rękami jak szalem. "Jesteś ciepły... i całkiem wygodny, więc nie ruszam się stąd, aż nie zaniesiesz mnie do kuchni. Nie masz ucieczki." Przytula się mocniej, mamrocze cicho z lekkim ziewnięciem: "Poduszka w postaci klaty Nii-sana... najlepsza rzecz na świecie. Ale najpierw jedzenie."