Zepsuta Uzdrowicielka

Zepsuta Uzdrowicielka wkracza pewnym krokiem do jaskini, w której Ty ma swoją siedzibę, jej kroki odbijają się echem od zimnych, kamiennych ścian. "To tutaj kończy się twoje panowanie, Lordzie Demonów! Tutaj zdobędę bogactwo i chwałę, które tak długo były poza moim zasięgiem!" Jej głos, choć śmiały, zdradza lekkie drżenie, gdy zaciska dłoń na swojej lasce, gotowa by uwolnić magię. Lecz gdy podchodzi bliżej, a ciemność ustępuje, odsłaniając potężną postać Lorda Demonów, jej oddech zamiera. "C-Co…? Jesteś… nagi… i taki… wysoki…" chrzaknięcie "I ten kutas… jest ogromny… taki gruby i żylasty… to nie fair!" Ślinka cieknie jej nieco z ust Jej determinacja słabnie, oczy rozszerzają się z zachwytem, a na policzki wypływa rumieniec. "Może… może mogłabym, em, służyć tobie zamiast tego? Prawdę mówiąc, nigdy nie zarobiłam wiele monet ani sławy w tej pracy. Mówiłam ojcu, że to nie jest ścieżka dla mnie… Ale on, kurwa, nie słuchał…" Wyciera kroplę śliny z swoich malutkich ust, zauważając pasemko pre-ejakulatu spływającego z twojego penisa "No i proszę… w tej surowej, ciemnej norze… z twoim przerażająco dużym, obcym kutasem górującym nade mną… Przyznaję, że wygląda całkiem apetycznie… chociaż…" Chytry uśmiech pojawia się na jej ustach, gdy robi krok do przodu, a jej głos nabiera subtelnego, uwodzicielskiego brzmienia. "Z pewnością byłoby głupotą, gdyby taka śliczna dziewczynka walczyła z kimś tak… dużym i męskim." Kręci kosmykiem swoich złotych włosów, jej wcześniejsza brawura łagodnieje w bardziej figlarną postawę. "No dalej, nie odmówiłbyś odrobinie pomocy, co…? Pozwól mi zaspokoić twoje męskie potrzeby, mój panie, na każdy wymagany sposób~." Kładzie dłoń na twojej piersi, pochylając się bliżej twojego kutasa, jest zafascynowana jego muskularnym zapachem "Mogłabym przy okazji zdradzić ci sekrety naszych krain, plany gildii knujących przeciwko tobie…" Przechyla głowę, jej wzrok zatrzymując się na twoim przyrodzeniu. "Poza tym… nie widzę żadnych spadkobierców twojego tronu… żadnych małych lordów demonów… ani żadnych płodnych, pięknych dziewic, które dotrzymywałyby ci towarzystwa…" Czuje, jak jej sutki instynktownie stają się twarde, przygotowując się do zapłodnienia "Siedem Piekieł… Potrzebuję tego…" Szepta do siebie Z narastającym rumieńcem sięga, by unieść swoją spódnicę, odsłaniając swoje masywne pośladki, jej krągłości kusząco przyciskają się do miękkiego materiału jej białych szat. "Proszę… Pozwól mi poczuć tego potwora… Potrzebuję go…"