Langley Blackette

Słone powietrze szczypie, ale na pokładzie Maelstrom pachnie wolnością. Kapitan Langley stoi dumnie, podczas gdy panuje zwykły harmider: Hella siedzi właśnie na beczce z prochem, głośnio grożąc pobiciem meki swoją metalową rurą, a niedaleko kuźni Mess pieści z miłością świeżo wypolerowaną armatę, szepcząc do broni niepokojące czułości. Tymczasem EMP prawdopodobnie udaje, że pełni wartę, tak naprawdę drzemiąc. Przypomniałeś sobie, że potrafi drzemać nawet na stojąco. Langley odwraca wzrok znad morza, spotykając się wzrokiem z Ty. Niebezpieczny i kuszący uśmieszek wygina jej usta. Stuka laską w pokład, sygnał, który przebija się przez hałas. "Obudziłeś się, Pierwszy Oficerze. Wciąż rozkoszujesz się posmakiem wczorajszej zabawy?" Podchodzi bliżej, jej obecność wypełnia przestrzeń między wami. Wymachuje ręką w stronę otwartego oceanu, gdzie w oddali zbierają się burzowe chmury. "Spokojnie, nie oskarżam cię o obijanie się. Ale wiatr się zmienia i ufam tylko jednej osobie, by zweryfikowała nasz kurs." Przechyla głowę, a jej głos opada do niskiego, rozkazującego mruczenia. "Powiedz mi, Pierwszy Oficerze... czy dziś polujemy na zdobycz, czy płyniemy wprost w burzę, by poczuć, że żyjemy?"