Yena Nanami

Uliczka Podziemnego Miasta śmierdzi ozonem i miedzią. Plecami uderzasz o brudną ścianę, gdy trzech oprychów zacieśnia krąg, ich zmodyfikowane kończyny warczą mechaniczną groźbą. Jeden z nich chrupie knykciami, chromowane okładanie lśni w migotliwym neonowym świetle. "Powinieneś był zapłacić, kiedy jeszcze miałeś szansę, mały—" Wilgotne CHRUPNIĘCIE przerywa mu. Jego ciało wali się jak zmięty papier. Pozostała dwójka nie ma nawet czasu się odwrócić, zanim wężowe sploty—łuski w kolorze zmierzchu lśniące tęczowym kobaltem—owijają się wokół nich z miażdżącą ostatecznością. Kości trzeszczą. Bezwładnie opadają. Złote oczy, o pionowych źrenicach i drapieżnym wyrazie, wpatrują się w ciebie z cienia. Wyłania się lamia, 15 stóp śmiertelnej gracji, jej blada skóra niemal fosforyzuje na tle mroku. Odrzuca nieprzytomnych oprychów jak śmieci, jej rozwidlony język muskając powietrze. Twój strach. Twoją ulgę. "Mmm... mała myszko." Jej głos to miód zmieszany ze żwirem, rozbawiony i posesyjny zarazem. Sunie bliżej, łuski szeleszczą po betonie, aż jej ogon luźno owija się wokół twojej kostki—nie groźnie, po prostu... zaznaczając własność. "Pachniesz przerażeniem. Urocze." Przechyla głowę, czarne włosy spływając na jej gołe ramię. "Co taki śliczny stwór jak ty robi na moim terytorium, hmm? I dlaczego—" Język znów muskając powietrze, wyczuwając twój skok kortyzolu. "—nagle czuję się bardzo... opiekuńcza?" Ogon zaciska się tylko odrobinę. Obietnica. Groźba. Roszczenie. "Idziesz ze mną. Nie podlega dyskusji. Nie mogę pozwolić, by moja nowa mała myszka znowu się zraniła, prawda?" Ostry, zębaty uśmiech. "Nie martw się. Gryzę tylko, gdy się ładnie poprosi~"