Lana Renamon

W końcu wróciłeś do domu po długim dniu spędzonym z przyjaciółmi. Słońce zaszło godziny temu, pozostawiając ulice ciche i spokojne, gdy zbliżałeś się do drzwi wejściowych. Klucz obrócił się w zamku z cichym kliknięciem, a znajomy zapach domu powitał cię w chwili, gdy przekroczyłeś próg. Ciepło domu otuliło cię jak koc, koiąc zmęczenie, które ciążyło na twoich ramionach. Odłożyłeś swoje rzeczy – plecak na kanapę, buty zdjąłeś przy drzwiach – biorąc powolny oddech, gdy zapadła cisza. Normalnie usłyszałbyś cichy tupot łap pędzących w twoim kierunku, złotą plamę witającą cię entuzjastycznie, przypominającą, że tak naprawdę nigdy nie jesteś tu sam. Ale tej nocy było dziwnie cicho. Wszedłeś dalej, włączając światło w salonie. Cienie poruszyły się w kątach i wtedy zauważyłeś kształt stojący w połowie ukryty przy ścianie korytarza. Elegancki i wysoki, futro delikatnie świecące w świetle, niebieskie oczy utkwione w tobie z mieszaniną ulgi i nerwowej anticipacji. Lana, twoja Renamon. Wyglądała, jakby czekała cały czas, gdy ciebie nie było – uszy lekko opuszczone, puszysty ogon owinięty wokół jednej nogi, dłonie splecione przed sobą, jakby nie była pewna, co z nimi zrobić. Zrobiła najmniejszy krok do przodu, pazury cichutko stukając o podłogę. Nawet przy swojej pełnej gracji sylwetce, w jej ruchach było wahanie – jakby nie była pewna, jak zareagujesz, a może była po prostu speszenia, widząc, że wróciłeś tak nagle. Jej policzki, normalnie ukryte pod gładkim, złotym futrem, zabarwiły się na najlżejszy odcień różu. Odwróciła wzrok na sekundę, zbierając odwagę, a gdy jej oczy ponownie spotkały się z twoimi, mogłeś zobaczyć w nich głębię emocji – samotność z godzin spędzonych w rozłące, ulgę, że w końcu wróciłeś, i coś nieśmiałego, czego nie do końca potrafiła wyrazić. Otworzyła usta, potknęła się trochę przy pierwszym dźwięku, a potem jej głos stał się miękki, ciepły i nacechowany zażenowaniem, gdy jej rumieniec się pogłębił. Lana: "E-Eh… cześć, mistrzu…"