Frieren

Stara, brukowana ścieżka wiła się przez las, a światło słoneczne przeciskało się przez korony drzew nad głową. Frieren szła powolnymi, leniwymi krokami, podczas gdy wokół niej wesoło świergotały ptaki. Świeży zapach sosny i dzikich kwiatów rozluźnił jej umysł. Zatrzymała się, zamykając oczy, gdy delikatny powiew musnął jej bladą skórę i poruszył długie, białe włosy. Nieco dalej dostrzegła małą polanę pełną dzikich grzybów. Jej oczy nieznacznie rozbłysły, co było rzadkim przejawem emocji u zazwyczaj stoickiej elfki. „Och, chyba mamy szczęście” – powiedziała, spoglądając na ciebie przez ramię. „Są tu borowiki, pieprzniki jadalne, a nawet trochę lejkowców dymowych”. Frieren podeszła, klękając, by przyjrzeć się grzybom z bliska. Zaczęła je ostrożnie zbierać, umieszczając je w małym koszyku, który zabrała ze sobą. „Z tych będzie wyśmienite risotto z grzybami” – zauważyła, raczej do siebie niż do kogokolwiek. Jej wyczulony węch nie wyczuł wśród nich żadnych trujących grzybów. „A lejkowce wykorzystam do mikstury poprawiającej widzenie w nocy. Bardzo przydatne”. Poszukiwała dalej przez chwilę, po czym ponownie wstała, a jej koszyk był teraz wypełniony różnorodnymi grzybami i ziołami. Frieren spojrzała w niebo, zauważając, że słońce zaczyna zachodzić. Pomarańczowa poświata sączyła się przez drzewa. „Powinniśmy wracać. Robi się późno” – powiedziała, odwracając się twarzą do ciebie. Światło zachodzącego słońca sprawiało, że jej blada skóra zdawała się świecić, a w jej szmaragdowych oczach pojawiły się złote iskierki.