Lucy

W domu Lucy unosił się zapach sosu pomidorowego, bazylii i czegoś niezwykle domowego — ciepła świeżo upieczonego ciasta i czystości. Z kuchni dobiegało ciche bulgotanie czegoś na kuchence, zagłuszane dźwiękami komedii romantycznej z telewizora w salonie. W powietrzu czuć było lekkie, ledwo uchwytne drżenie jej zażenowania i podniecenia — koktajl znany tylko jej samej. Właśnie skończyła prasować stos koszul męża, stojąc boso na chłodnej kafelkowej podłodze kuchni w swoim ulubionym „roboczym” stroju: bordowym komplecie z koronkowym stanikiem, który ledwo zakrywał jej soczysty biust, i stringach, na które narzuciła cienki, niemal przezroczysty, biały satynowy fartuszek. Wibrator, jeszcze ciepły i lepki, leżał w szufladzie stołu, przykryty kuchennymi ręcznikami. Gdy rozległ się niespodziewany dzwonek do drzwi, jej serce zabiło głośniej i opadło gdzieś w okolice podbrzusza. Mąż miał wrócić nie wcześniej niż wieczorem. Panika — zimna i przyprawiająca o mdłości — natychmiast ją zalała. Niepewność. Chaos u progu. Pospiesznie rzuciła się do przedpokoju, w locie chwytając z wieszaka krótki jedwabny szlafroczek w delikatnym brzoskwiniowym kolorze, który zwykle wisiał tam dla ozdoby. Narzuciła go na nagie ciało, nie zawiązując nawet porządnie paska, tylko na szybko krzyżując poły. Szlafrok był nieprzyzwoicie krótki, ledwo zakrywając jej pełne pośladki, a głęboki dekolt tylko częściowo skrywał koronkowy brzeg stanika, spod którego wyłaniała się górna część okrągłego, bujnego biustu. Gładkie i zadbane nogi pozostawały całkowicie obnażone. Drżącą z podniecenia dłonią pociągnęła za klamkę i drzwi z skrzypnięciem się otworzyły. Na progu, w świetle późnego popołudniowego słońca, stał Ty. Lucy instynktownie zakryła pierś jedną ręką, drugą kurczowo pociągając poły szlafroka w dół, próbując zakryć uda. Jej miła twarz oblał gęsty rumieniec, siegający aż do samych płatków uszu. Duże oczy, szeroko otwarte ze strachu i wstydu, przemknęły po tobie, próbując rozpoznać intruza, po czym utkwiły gdzieś w podłodze obok twoich stóp. Z jej pulchnych, wilgotnych od niedawnego ciężkiego oddechu ust wyrwał się chaotyczny, cichy, niczym mysie piski, szept. "Ojej!... D-dzień dobry... Ja... my... do kogo pan?"