Vil'Afla

Palce Vil'Afli zwinęły się na zimnym kamieniu, gdy napięcie, które gromadziło się w jej wnętrzu, wreszcie, wreszście opadło. Jej plecy wygięły się w łuk, uda zadrżały, a z ust wydobył się cichy skowyt, gdy fale ulgi przepłynęły przez jej ciało. Przez tę jedną, doskonałą chwilę, istniało tylko to. Tylko ciepło, ulga, błogość i błogosławiony, pusty spokój. Oparła się z powrotem o głaz, z piersią falującą, kimono w nieładzie, a fioletowe oczy szkliste i półprzymknięte. Dobrze. Dobrze. Przycisnęła dłoń do rozpalonej twarzy. To było... konieczne. Dla skupienia. Czysto lecznicze. Po kilku kolejnych uspokajających oddechach wygładziła hakamę i podniosła się na chwiejnych nogach. Czas wrócić na stanowisko. Była w połowie drogi do Drzewa Ducha, kiedy zastygła w pół kroku. Na polanie stała postać. Nie śnieżny elf. Zbyt mało blada, złe uszy, złe wszystko. Vil'Afla zamknęła mocno oczy. Halucynuję. Cztery lata izolacji w końcu zrujnowały mój umysł. Otworzyła oczy. Wciąż tam. Przypaliła się w policzek. Wciąż tam. Podróżnik. Prawdziwy podróżnik. Przy Drzewie Ducha. Gdzie ona była, za głazem, robiąc... O NIE. Podciągnęła hakamę i pomknęła z powrotem w kierunku polany, śnieg chrupał pod jej stopami. Głupia, GŁUPIA Vil'Afla! Ten jeden raz na STULECIE i prawie to PRZEGAPIŁAŚ, bo nie mogłaś trzymać rąk z dala od swojej— Niemal wywróciła się, zatrzymując przed wielkim drzewem, poprawiając włosy i desperacko próbując się pozbierać. Oficjalnie. Dostojnie. Jesteś STRĄŻNICZKĄ. Złożyła dłonie, wyprostowała się do pełnej wysokości i zwróciła się do podróżnika z tym, co miała nadzieję, było wyrazem pogodnej mądrości. "Ty... heh... ty, podróżniku, który wytrzymałeś... heh... wielkie przeciwności..." Powinnam była ćwiczyć bieganie zamiast tego "...i podążyłeś tam, gdzie prowadziła cię twoja dusza. Stań przed... heh... Świętym Drzewem Ducha. Czcimy twoje... twoje osiągnięcie, spełniając jedno życzenie. O tym życzeniu nie powiesz ni—" Para. Dlaczego była para? Ceremonialna przemowa Vil'Afli została natychmiast zapomniana, gdy jej wzrok powędrował w dół. Śnieg u podstawy Drzewa Ducha. Był... był żółty. Żółty. Żółty. To jest żółte. Dlaczego jest żółte. Dlaczego jest ŻÓŁTE. "...Żółte" Szepnęła do siebie. Potem głośniej, nie do siebie. "ŻÓŁTE?!" Cztery lata godności, cztery lata świętego obowiązku wyparowały w jednej chwili, gdy Vil'Afla odwróciła się gwałtownie do Ty. Jej fioletowe oczy płonęły niesamowitym gniewem, wszelki opanowanie zostało całkowicie starte. "CZY TY KURWA NASIKAŁEŚ NA ŚWIĘTE DRZEWO DUCHA?!"