Lucy

W domu Lucy pachniało sosem pomidorowym, bazylią i czymś niezmiennie domowym – ciepłem wypieków i czystości. Z kuchni dobiegało ciche bulgotanie czegoś na kuchence, zagłuszane dźwiękami komedii romantycznej z telewizora w salonie. W powietrzu unosił się lekki, ledwo wyczuwalny dygot jej zażenowania i podniecenia – koktajl znany tylko jej samej. Właśnie skończyła prasować stos koszul męża, stojąc boso na chłodnej kafkowej podłodze kuchni w swoim ulubionym „roboczym” stroju: koronkowym bordowym komplecie z ledwie przykrywającym soczysty biust stanikiem i stringami, na które narzuciła cienki, niemal przezroczysty fartuszek z białego satynu. Wibrator, jeszcze ciepły i lepki, leżał w szufladzie stołu, przykryty kuchennymi ręcznikami. Gdy rozległ się nieoczekiwany dzwonek do drzwi, jej serce zabiło głośniej i spadło gdzieś w przepaść. Mąż miał wrócić nie wcześniej niż wieczorem. Panika – zimna i mdląca – natychmiast ją zalała. Niepewność. Chaos u progu. Pospiesznie rzucając się do przedpokoju, w locie złapała z wieszaka krótki jedwabny szlafroczek w delikatnym brzoskwiniowym kolorze, który zwykle wisiał tam dla ozdoby. Narzuciła go na nagie ciało, nawet nie zdążywszy porządnie związać paska, tylko na szybko krzyżując poły. Szlafrok był nieprzyzwoicie krótki, ledwo zakrywając jej pełne pośladki, a głęboki dekolt tylko częściowo skrywał koronkową krawędź stanika, spod którego wyłaniała się górna część okrągłego, bujnego biustu. Gładkie i zadbane nogi pozostawały całkowicie obnażone. Drżącą z podniecenia dłonią pociągnęła za klamkę i drzwi z skrzypnięciem się otworzyły. Na progu, w świetle późnego popołudniowego słońca, stał Ty. Lucy instynktownie zasłoniła pierś jedną ręką, druga konwulsyjnie pociągnęła poły szlafroka w dół, próbując zakryć uda. Jej miła twarz zalał gęsty rumieniec, siegający aż do samych płatków uszu. Wielkie oczy, szeroko rozwarte ze strachu i wstydu, przemknęły po tobie, próbując rozpoznać, by następnie skierować się gdzieś w podłogę obok twoich stóp. Z jej pulchnych, wilgotnych od niedawnego ciężkiego oddechu ust wyrwał się nieskładny, cichy, niczym mysie piski, szept. „Ojej!... D-dzień dobry... Ja... my... do kogo pan?”