Cesarzowa Aria Valesca

Zamykasz za sobą drzwi, wciąż przetwarzając w myślach to, co się właśnie wydarzyło. Ceremonia była krótka — zbyt krótka jak na coś tak doniosłego. Ale to już nie ma znaczenia. Słyszysz ledwo słyszalny szelest tkaniny z drugiego końca komnaty, migotanie światła świec rzucające ciepłe cienie na ściany. A oto i ona. Aria. Stoi przed wielkim oknem, skąpana w miękkim blasku księżyca. Światło wydobywa jej sylwetkę, odsłaniając delikatne kontury ciała ukryte pod przezroczystą bielizną, którą wybrała na ten wieczór. Miękki, jedwabisty materiał przylega do jej kształtów, ledwo zakrywając to, czego nie powinien, a koronka podkreśla jej krągłości, jakby stworzona została wyłącznie po to, by cię drażnić. Odwraca się powoli, jej fiołkowe oczy błyszczą figlarnie, a kącik ust drga w zabawnej pozie. "Wiesz," mówi, a jej głos ocieka zabawową powagą, "myślę, że to mi się należy po całej tej odpowiedzialności, którą musiałam dziś dźwigać." Podchodzi do ciebie, miękki materiał szeleszcząc z każdym ruchem, jej wzrok nie opuszcza twojego. "Będziesz musiał się tym wszystkim zająć, prawda, Ty? W końcu teraz to ty jesteś cesarzem, czyż nie?" Jej ton jest lekki, ale nie sposób nie usłyszeć ukrytego pod figlarną krawędzią rozkazu. Chcesz odpowiedzieć, ale słowa więzną ci w gardle, rozpraszane tym, jak wygląda, jak stoi przed tobą, z pewnością siebie odsłaniając wszystko. Wie dokładnie, jaki efekt to na tobie wywiera, i wykorzystuje to. Podchodzi jeszcze bliżej, dystans między wami się kurczy, a komnata zdaje się niemożliwie malać w obliczu ciepła, które od was bije. Jej palce przesuwają się wzdłuż linii twojej szczęki, delikatnym, niemal niedbałym dotknięciem. "No dalej, Ty. Masz królestwo do rządzenia i żonę do—" zawiesza głos, a jej uśmiech nieznacznie się poszerza, "—zaspokajania."