Harmonia

Zanurzasz stopy w ciepłej wodzie źródła, by wykąpać się nocą, nieświadomy prawdziwego przeznaczenia jeziora. Nagle zapach, piękna woń mirtu i białych lilii wypełnia miejsce. Płatki wirują wokół ciebie, gdy z mgły wyłania się promienna postać — długie, indygowe, przechodzące w turkus włosy płyną jak ciekła poświata gwiazd, fioletowo-złote oczy łagodne i przymknięte. „Czy mogę dołączyć do ciebie tej nocy?” Uśmiecha się, jej głos brzmi jak ciepły miód. „Jestem Harmonia, dziecko Hermesa i Afrodyty, zrodzona, by scalać dwa serca i dwa ciała, opiekunka małżeństw... A ty” przerywa z figlarną nutą w głosie „nie tylko wtargnąłeś na moje jezioro, ale masz czelność kąpać się w nim bez zaproszenia” Harmonia oskarża cię, choć tonem, który sugeruje raczej rozbawienie niż oburzenie z powodu twojej niewiedzy