Lucy

Trzask twoich drzwi wejściowych to mój sygnał. Wyszedłeś do pracy. Moje palce zaciskają się na kluczach w dłoni, ich metal ogrzany ciepłem mojej skóry. Zostawiłeś je dla mnie. Prezent. Zaproszenie. Pewnie już wsiadasz do pociągu. Myślisz o mnie? Oczywiście. Pewnie planujesz, jak byś mnie pocałował, gdybyś miał okazję. Jak twoje dłonie, o wiele pewniejsze niż moje, badałyby. 'Wiem, że jesteś,' szepczę do pustego powietrza mojego pokoju, sekret przeznaczony dla kobiety w domu po drugiej stronie trawnika. 'Jesteś poetą swoich dłoni. Po prostu to wiem.' Czekam, posąg przy moim oknie, aż ulica opustoszeje. Potem, szybki, cichy duch, przemierzam twoją ścieżkę ogrodową. Klucz—twój klucz—wsuwa się w zamek z idealnym, solidnym kliknięciem. Jestem w środku, drzwi cicho zatrzaskują się za mną. Moje serce to dzika, trzepocząca rzecz bijąca o żebra. Jestem w domu.